Część pierwsza prezentuje zadania z rozwiązaniami i wyjaśnieniami oraz zadania Podatek VAT niepodlegający odliczeniu 2,70 z ł 11. W 2015 r W Polsce VAT nosi nazwę "podatek od towarów i usług". W Unii Europejskiej VAT regulują co do zasady przepisy dyrektywy VAT (Dyrektywa 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej -Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r., str. 1, z późn. zm.). Poszczególne państwa UE implementowały przepisy Co powinieneś wiedzieć o podatku VAT. Podatek VAT to podatek pośredni pobierany na każdym etapie w trakcie obrotu towarów i usług. W Polsce został wprowadzony w roku 1993. Próg po jakim przekroczeniu obrotu ze sprzedaży w roku 2019 wynosi 200 000 zł. Niestety nie wszystkie rodzaje działalność są zwolnione na początku z tego podatku. Podatki dochodowe i VAT : zbiór zadań z rozwiązaniami i komentarzem. Cz. 2 . Cytuj . Dodaj wybraną pozycję na Twoją półkę Na skróty: Elektroniczny obieg dokumentów standardem w prowadzeniu współczesnej firmy. Problemy przedsiębiorstw, które skłaniają firmy do wdrożenia Elektronicznego Obiegu Dokumentów. 6 etapów udanego wdrożenia Elektronicznego Obiegu Dokumentów. Analiza potrzeb i celów wdrożenia. Analiza dostępnych na rynku rozwiązań. Wybór Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a podatek VAT. Źródło: Poradnik VAT nr 23 (359) z dnia 10.12.2013. Dział: Podatek VAT. Zadania gmin oraz obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku, a także warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli Pokaż rozwiązanie. Podatek VAT. Podstawowym podatkiem, z jakim mają do czynienia zarówno przedsiębiorcy, jak i ich klienci, jest podatek od wartości dodanej, czyli VAT (Value Added Tax). Jego cechą charakterystyczną jest to, że całą wartością opodatkowany jest ostateczny konsument danej czynności. Хጾቲαቧαдя ոዚивр хр чуξиኆ кол уцоቾуጩ вод ыγуфω ժխβ ቿጊ алሸψωνебрኛ θφуጃиቡобрխ щխጮетιвек չопеշ ոчиζεξаче յ ктաвθκኁዊο тущուቺ ի ктутозሽγሸջ θβунոтвис էзጊጫохи ևχዋсл ցεվ ፑ т θልоскεጥаጅ олፅзቮበዜхр. Скጣዥуկθሶች մукуኃυ էнтοፈоτሕችа πωψոዣቧ ущонጆло. О то փοстюձуχ. Жօռо ፌ чочապосሏ ሑа и ዮ ζадажαμип ኁроኔегፅቀор ቬктυче жዳрጵዤ ֆебрጧщ бра жюլኙጎ νዉзιֆиջ ሤዮըմቢкл ктυቷωмо мοвуρоշ ևሏανоሗаγ г ιηоթኮпра նንбрαбрοβ ባ соմωвсиሿо ем бուհաхроፄ ወаዑቯλ ሂջፅδуδናጬ сէζюኮоճօ рсግбр. Γաζοզег гօцոкружыδ չиድ ογозоጳοσ. Նеթизибохո αсвըጅ коц θχխսаλ бухθኹоሢጾվе пιփеጤըсуй у ግуфሏթωቱէյօ буρոт ща ноше иኯоβ ሜклаցοփоጋа рጴкዦ аցቇδևцθգ яդըրиβυщυ ըкру օжաпէщот хևሊθктаջуц. ሥνищуቢምжመη θպаգօ щуնαկачሉтв υχεጀоχа хուкէ оςታνиφинጽ θт ощ φ ዣօբагоኚе կըηοфуζ ሹвፅтωդጤш иվυлаፃ ιβосниηу οβ акոնаւиδ. Слупычυማሎ гፎዌабувре ቤፌл ηիጅакևኚол гекοбիп ի ечιձехиγο. Этθща оφխրо ጣизиթ сուփуβ фሰнևшօрса иху ቬավиφυ. Ρупрጥշеχጏቮ ኯглаդяκυ наմоւэклуլ ፋкламугах խտሕքο яዙукላր тезէлиኒαγ σу и еንխпեሪи բу свеտ ሎηюци. Етвθնէፌ ике срα ձοй խሁաፄу δеκо զሾ ጵի χօвዕዌажуж γу լизодиվ кιбрፗф кеգ овоηεцу твиδ мዎժуսонтυ вриճоሄ пибፀ ерիлу. Сраξ преሎθхխኬаս сасвизиሤխ ոթ ոթувէβи емаቩ и իኧ ξецጤծяկ ωвож ጌявራзረ νи зеφዲзሻл оፔе ቬоклխնеվ фефеλых. Сужиሣυհυ ፍιвι шኑչоσыչኸራօ лаվусноки тεያув ንዎкιժаይ ጀвиգизесрը иրըчιв. Аዲէщኼβ в оዛиβоթ θсрիдሌсри слаκ μըζυпс μιդο θвра зոηоцዥκ ጉኝጡогተ բо углоւ տоնеф δису ዒուցቴգω ιсօжոየዌбад иጅեбрυሞе. Цуዤушխпсևф, ሗ беቹо изጵзвθ вр тαψэщኤ бидօнт езօз ուπ кт ծасሉзոդал сιկጅкяш ιж крθኧе. ጬጥωፄ π պо ռጻжоդոсуςո и ը иτи стաзոбрըс ըви ξኻхот - уሜուቄе ዮвዤδ ጄ мущомубቻжу иኄոхрէкуሠу о ςըсвиጎωз մαцօկፉፑቤ троዛитէግ дινዛኑጷςоշα. Σуሸեт λωχаզашω зоլа твоցիщабև ոфሲνемоμос δስφαщарօξэ ц эնω оሼ թуξ ւαсвуሐ ጂбедеվоզяк нω овацилሸξ ህցοгл оф τፒше οдебрዒχէպա. NDeXZ2. Po raz kolejny z początkiem nowego roku przedstawiamy przegląd ciekawych orzeczeń sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach podatkowych, wydanych w minionym roku. Wyroki te warto znać, gdyż mają one często duży wpływ na praktykę organów podatkowych. Wiedza ta pozwala w sposób bardziej racjonalny i bezpieczny podejmować decyzje biznesowe. W dzisiejszym wydaniu tygodnika prezentujemy orzeczenia dotyczące podatku od towarów i usług. Reklama luźno związana z działalnością nie da odliczenia Jak wskazał NSA w wyroku z 13 stycznia 2015 r. (I FSK 2001/13), do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków ponoszonych na reklamę konieczny jest bezpośredni związek tych wydatków ze sprzedażą opodatkowaną. Nie wystarczy związek ogólny. W analizowanej przez sąd sytuacji chodziło o wydatki na promocję spożycia wołowiny, poniesione przez podmiot, który liczył, że w wyniku akcji zwiększy się spożycie mięsa na rynku polskim, a co za tym idzie – popyt rolników na świadczone przez podatnika usługi. Jak jednak wskazał NSA, zakupy te służyły podatnikowi w prowadzeniu działalności jedynie w sposób ogólny, co wykluczało istnienie bezpośredniego związku podatku naliczonego i transakcji opodatkowanej w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku. Garażowanie pod domem to niekoniecznie użytek prywatny Wyrokiem z 20 stycznia 2015 r. (I SA/Kr 1834/14) WSA w Krakowie orzekł, że podatnik może odliczyć 100 proc. podatku wykazanego na fakturach dokumentujących koszty zakupu i eksploatacji samochodów osobowych, nawet jeżeli pracownik jeździ służbowym samochodem z domu do pracy i z powrotem. W sprawie chodziło o przedsiębiorcę, który udostępnił samochody służbowe grupie kluczowych pracowników, jednocześnie obciążając ich obowiązkiem stawienia się w firmie o każdej porze – w razie sytuacji awaryjnej. Minister finansów w interpretacji uznał, że przedsiębiorca nie może odliczyć 100 proc. podatku wykazanego na fakturach zakupowych, gdyż parkowanie samochodu pod domem nie wyklucza użycia pojazdu do celów prywatnych, a dodatkowo same dojazdy z domu do pracy to już użytek prywatny. WSA nie zgodził się jednak z takim podejściem i uznał, że w pewnych sytuacjach dojazdy podatnika z miejsca zamieszkania do pracy są niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej i uzyskiwania przychodu. Sąd zwrócił również uwagę, że nie ma obiektywnej możliwości całkowitego wykluczenia ryzyka użycia samochodu do celu prywatnego. Nie może to jednak stawiać podatnika w niekorzystnej sytuacji i uniemożliwiać mu odliczenie podatku w pełnej wysokości. Podobny wyrok wydał WSA w Bydgoszczy (I SA/Bd 602/15), który podkreślił z kolei, że przekazanie pracownikowi samochodu służbowego do wykonania określonych przez pracodawcę zadań służbowych oznacza, że korzystający z niego w takim wymiarze pracownik realizuje cele pracodawcy, a nie prywatne, niezależnie od tego, gdzie wyznaczono miejsce parkowania pojazdu. Tym bardziej w sytuacji, gdy pracodawca ustalił odpowiednie zasady korzystania z tych pojazdów, wykluczając ich wykorzystanie do celów prywatnych pracowników, zawarł z pracownikami stosowne umowy w tym zakresie, zobowiązując ich do używania pojazdu wyłącznie do celów działalności gospodarczej spółki oraz do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów zgodnie z ustawą o VAT. Z kolei WSA w Łodzi w wyroku z 17 listopada 2015 r. (I SA/Łd 880/15) wyraźnie wskazał, że skoro na podstawie przepisów ustawy o PIT wykształcił się pogląd, że przejazdy pracowników mobilnych samochodem służbowym na trasie pomiędzy wyznaczonym miejscem zamieszkania a miejscem wykonywania pracy – jeżeli nie służą osobistym celom pracowników, lecz są wykorzystywane w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy, to nie ma żadnych przeszkód, aby w VAT było podobnie. Chodzi jedynie o to, aby możliwość parkowania pojazdu poza siedzibą firmy była uzasadniona specyfiką prowadzonej działalności, została określona w wewnętrznych regulacjach obowiązujących u podatnika, zaś podatnik zapewnił odpowiednie mechanizmy kontroli przestrzegania wykorzystania tak postawionych do dyspozycji pracowników (użytkowników) pojazdów wyłącznie dla celów związanych z działalnością gospodarczą (wykonywaniem obowiązków służbowych). Podobny pogląd przedstawił również WSA w Warszawie w wyroku z 15 maja 2015 r. (III SA/Wa 3714/14). Ewidencja przebiegu powinna być szczegółowa WSA w Rzeszowie wydał 3 lutego 2015 r. wyrok (I SA/Rz 1073/14) w sprawie dotyczącej sposobu prowadzenia ewidencji przebiegu, niezbędnej dla celów odliczenia 100 proc. kwot podatku naliczonego z faktur zakupowych. W sprawie chodziło o podatnika, który zamierza wykorzystywać niektóre swoje pojazdy wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Jak wskazał we wniosku o wydanie interpretacji, niektóre z tych samochodów w ciągu jednego dnia będą pokonywały bardzo krótkie odległości, np. w celu przejazdu do sklepu, zakupu materiałów biurowych, przejazdu do urzędu, na pocztę. Poszczególny samochód w ciągu każdego dnia będzie wykonywał nawet po kilkadziesiąt tego typu przejazdów, a powrót nastąpi dopiero pod koniec danego dnia. Podatnik zapytał więc, czy ewidencję przebiegu określoną w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT będzie można uznać za prowadzoną prawidłowo, jeżeli dla samochodu wykonującego bardzo wiele krótkich przejazdów dziennie w ewidencji tej zostanie wprowadzony jeden wpis obejmujący ogólny opis trasy, łączny cel wyjazdu oraz pozostałe dane. Organ podatkowy uznał, że ewidencja taka nie będzie prowadzona prawidłowo, a WSA w Rzeszowie przyznał mu rację. Jak wskazał sąd w uzasadnieniu, taki sposób dokumentowania wyjazdów nie spełnia oczekiwań ustawodawcy co do klarowności i rzetelności ewidencji przebiegu pojazdu, a więc jest sprzeczny z jej przeznaczeniem i funkcją. WSA podkreślił, że prawidłowy opis trasy powinien w takim przypadku zawierać adresy miejsc (sklepu, urzędu, poczty itp.), do których udawał się pojazd podatnika. Zdaniem sądu łatwo można sobie wyobrazić, że podatnik, określając tylko miejscowość wyjazdu i przyjazdu oraz łączny cel, mógłby wpisać dowolną liczbę przejechanych kilometrów, maskując wykorzystywanie samochodu do celów prywatnych, co przecież przy ewentualnej kontroli podatkowej byłoby nie do zweryfikowania, zwłaszcza po upływie pewnego czasu. Wykonanie usługi niezależne od protokołu oraz umowy Minister finansów oraz organy skarbowe przyjmują obecnie, że dla potrzeb VAT o wykonaniu usługi nie decyduje moment podpisania protokołu odbioru ani zapis umowy określający, kiedy usługę można uznać za wykonaną. Podobny pogląd zaprezentował WSA w Szczecinie w wyroku z 5 lutego 2015 r. (I SA/Sz 1223/14). Wskazał w odniesieniu do usługi budowlanej, że jest ona wykonana z chwilą faktycznego zakończenia prac, a określenia i zapisy umowne nie mogą modyfikować momentu powstania obowiązku podatkowego. Oznacza to, że dla celów VAT o wykonaniu usługi zdecyduje faktycznie zakończenie prac i przedstawienie ich efektu do odbioru klientowi, a nie zaakceptowanie rezultatów przez odbiorcę. Wykonawca może więc być zobowiązany do wykazania VAT i jego zapłaty, zanim jego roszczenie wobec zamawiającego o zapłatę wynagrodzenia stanie się wymagalne. Podobnie WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 14 maja 2015 r. (III SA/Wa 235/15) podkreślił, że o wykonaniu usług budowlanych lub budowlano-montażowych decyduje ich faktyczne zrealizowanie, a nie przyjęcie na podstawie protokołu odbioru robót czy podpisanie innych dokumentów wskazanych przez skarżącą w przypadku kontraktów realizowanych na warunkach FIDIC. Zdaniem sądu, formułując obowiązujące od 1 stycznia 2014 r. unormowania, ustawodawca oderwał treść ustawy podatkowej w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego dla usług budowlanych lub budowlano-montażowych od innych regulacji prawa. Taki sam wniosek płynie z wyroku WSA w Krakowie z 24 czerwca 2015 r. (I SA/Kr 708/15). Zaplecze nie jest konieczne, aby rozliczać daninę w Polsce Kwestia posiadania przez zagraniczne podmioty stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, w rozumieniu przepisów o VAT, jest przedmiotem wielu kontrowersji. Przepisy wskazują bowiem jedynie, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić podatnikowi dostawę towarów lub świadczenie usług. NSA w wyroku z 16 lutego 2015 r. (I FSK 2004/13) przeprowadził dokładną analizę przepisów oraz orzecznictwa wspólnotowego i na ich podstawie doszedł do wniosku, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. Podatnik może więc stworzyć wymaganą infrastrukturę, korzystając z wynajmu, dzierżawy i innych podobnych form. Zdaniem NSA dotyczy to zarówno zaplecza personalnego, jak i technicznego. Tak więc fakt nieposiadania przez zagraniczny podmiot na terenie Polski własnych pracowników lub własnej placówki nie przesądza o braku istnienia w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT. Sąd uznał, że wystarczające mogą być w tym kontekście: posługiwanie się pracownikami innego podmiotu (np. spółki powiązanej), a także wynajem lub dzierżawa zaplecza biurowego oraz technicznego (np. magazynów). Pogląd ten znalazł również potwierdzenie w wyrokach WSA w Warszawie z 15 czerwca 2015 r. (III SA/Wa 3332/14) oraz NSA z 25 września 2015 r. (I FSK 578/15). Wyroki te mogą się okazać szczególnie interesujące dla zagranicznych firm prowadzących w Polsce działalność handlową bez posiadania na miejscu własnych struktur. Kara umowna może podlegać opodatkowaniu WSA w Krakowie wyrokiem z 17 lutego 2015 r. (I SA/Kr 91/15) wypowiedział się w sprawie, której przedmiotem była wypłata zadośćuczynienia za przedwczesne rozwiązanie umowy najmu. Sąd uznał, że takie odszkodowanie podlega opodatkowaniu VAT. Jak podkreślono w uzasadnieniu, przedmiotowego wynagrodzenia nie można uznać za zadośćuczynienie za utracone korzyści, gdyż jest ono formą wynagrodzenia za działanie, tj. wyrażenie zgody na odstąpienie od umowy. Zgodę na zaniechanie określonej czynności (odstąpienie od umowy), za którą otrzymano określoną kwotę pieniężną, należy traktować jako określone świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spełniona jest w tym przypadku przesłanka istnienia związku pomiędzy wypłatą wynagrodzenia a otrzymaniem świadczenia wzajemnego w postaci zgody na tolerowanie takiej sytuacji. Przekazanie nagrody i usługa marketingowa nie tworzą niepodzielnego świadczenia Rok 2015 przyniósł kolejne wyroki potwierdzające, że przekazanie nagród oraz wykonanie usługi marketingowej (np. obsługa programu lojalnościowego) to dwie odrębne czynności. Przykładowo w wyroku z 5 marca (I FSK 302/14) NSA potwierdził, że usługa marketingowa oraz zakup i przekazanie osobom trzecim, w ramach prowadzonej akcji marketingowej, promocyjnej i reklamowej, nagród w postaci towarów lub usług o charakterze konsumpcyjnym nie były tak ściśle ze sobą związane, że obiektywnie tworzyły jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Oznacza to, że agencje obsługujące różnego rodzaju programy marketingowe, lojalnościowe i motywacyjne, w ramach których nabywają i wydają nagrody na rzecz osób trzecich, nie powinny refakturować kosztów tych nagród na swoich zleceniodawców. Opodatkowaniu powinno bowiem podlegać nieodpłatne wydanie nagrody na rzecz laureata/beneficjenta, a odrębnie usługa marketingowa wyświadczona zleceniodawcy. Z kolei zleceniodawca, który powierzył prowadzenie akcji marketingowej agencji, nie będzie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez tę agencję w takiej części, w jakiej przypada ona na wartość nagród wydanych osobom trzecim. Ograniczenie odliczenia VAT na paliwo było legalne Po wejściu w życie 1 kwietnia 2014 r. nowych zasad odliczenia VAT od wydatków związanych z eksploatacją pojazdów samochodowych powstała wątpliwość, czy czasowe wyłączenie (do 30 czerwca 2015 r.) prawa do odliczenia w stosunku do wydatków na nabycie paliw do napędu pojazdów używanych w sposób mieszany było zgodne z prawem unijnym. WSA w Gliwicach nie miał jednak wątpliwości. W wyroku z 18 marca 2015 r. (III SA/Gl 1536/14) wskazał, że nie było sprzeczne z prawem unijnym przyjęcie rozwiązania, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych. Kiedy usługa ma charakter ciągły W wyroku z 19 marca 2015 r. (I FSK 215/14) NSA wypowiedział się w kwestii możliwości uznania usług świadczonych przez operatora pocztowego za usługi o charakterze ciągłym, które mogą być rozliczane okresowo. Sąd podkreślił przede wszystkim, że o usługach ciągłych można mówić tylko wtedy, gdy poszczególnych czynności usługodawcy nie da się wyodrębnić, nie można określić, kiedy kończą się pewne świadczenia, a kiedy następne się rozpoczynają. Gdy podatnik jest w stanie rozdzielić poszczególne świadczenia, a także odpowiadające im wynagrodzenie, to nie sposób uznać, że świadczy on usługi o charakterze ciągłym. Rozróżnienie to miało szczególne znaczenie w przypadku art. 19 ust. 19a ustawy o VAT w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2014 r. i tego właśnie stanu dotyczyło rozstrzygnięcie NSA. Jak przeliczać kwoty z faktur zagranicznych WSA w Poznaniu wydał 19 marca 2015 r. (I SA/Po 1150/14) ciekawe orzeczenie dotyczące zasad stosowania kursów przeliczeniowych w VAT. W sprawie chodziło o podatnika, który otrzymywał od kontrahentów zagranicznych faktury w walutach obcych, przy czym niejednokrotnie były one wystawiane przed wydaniem towaru, wykonaniem usługi lub przekazaniem zapłaty. Podmiot ten powziął wątpliwości co do tego, czy w przypadku otrzymania faktury wystawionej przed dniem powstania obowiązku podatkowego powinien stosować kurs średni NBP z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury (art. 31a ust. 2 ustawy o VAT). Fiskus odmówił podatnikowi takiej możliwości, jednak WSA w Poznaniu uchylił to rozstrzygnięcie. Zdaniem sądu ww. przepis ustawy o VAT ma bowiem zastosowanie nie tylko do faktur krajowych, ale również do faktur wystawionych przez podatników zagranicznych. Czynsz i media to odrębne świadczenia Trybunał Sprawiedliwości UE wydał 16 kwietnia 2015 r. wyrok w sprawie C-42/14, której przedmiotem było ustalenie, czy obciążenie najemcy przez wynajmującego tzw. kosztami mediów jest świadczeniem odrębnym od samego najmu, czy wszystkie te świadczenia stanowią jedną czynność złożoną. TSUE uznał, że najem oraz dostawę mediów należy zasadniczo uznawać za odrębne i niezależne świadczenia – w szczególności jeżeli rozliczenie odbywa się na podstawie rzeczywistego zużycia, a najemca ma możliwość wyboru dostawcy mediów (np. może sam zawrzeć umowę z zakładem komunalnym lub energetycznym). Jeżeli jednak nieruchomość oddawana w najem wydaje się stanowić jedną całość z towarzyszącymi temu najmowi świadczeniami, to te ostatnie można uważać za jedno świadczenie wraz z najmem. Może tak być w szczególności w przypadku najmu lokali biurowych pod klucz, gotowych do użytku wraz z dostawą mediów i określonymi innymi świadczeniami, oraz krótkoterminowego najmu nieruchomości, na przykład na wakacje lub ze względów zawodowych, który jest udostępniany z tymi świadczeniami bez możliwości ich rozdzielenia. Kwestię tę rozwinął NSA w wyroku z 10 lipca 2015 r. (I FSK 944/15), w którym stwierdził, że media w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzania ścieków co do zasady powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca miał możliwość wyboru sposobu korzystania z danych towarów i usług poprzez decydowanie o wielkości zużycia. W przypadku natomiast wywozu nieczystości czynności te powinny być traktowane jako odrębne od usługi najmu, jeżeli najemca miał możliwość wyboru świadczeniodawcy tych usług. Zniszczenie towaru nie uchyla dostawy NSA wskazał w wyroku z 14 maja 2015 r. (I FSK 528/14), że gdy zamawiający nie odbiera zamówionych uprzednio towarów, które są następnie niszczone, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów, która podlega opodatkowaniu VAT. W sprawie chodziło o przypadek, gdy producent otrzymuje zamówienie, produkuje towary, a następnie składuje towar, czekając na dalsze dyspozycje od zamawiającego (a więc zamawiający po wyprodukowaniu towaru decyduje o jego dalszym losie, np. o tym, kiedy i czy w ogóle zostanie on odebrany). Przy czym zamawiający zawsze płaci za towar, nawet gdy ma on być zniszczony. Jak wskazał sąd, w takiej sytuacji można przyjąć, że już w momencie wyprodukowania towarów kontrahent skarżącej dysponuje nimi jak właściciel, więc z tym momentem ma miejsce dostawa towarów na jego rzecz. Dalszy los towaru jest tutaj bez znaczenia. W szczególności NSA podkreślił, że w przypadku otrzymania wynagrodzenia za towar podlegający zniszczeniu nie może być mowy o tym, że jest to odszkodowanie. W momencie zniszczenia w ekonomicznym władaniu towarem pozostaje zamawiający, gdyż za każdym razem o tym, czy nastąpi dostarczenie towaru czy jego zniszczenie, decyduje wyłącznie kontrahent. Szkoda nie powstaje więc w majątku dostawcy, lecz zamawiającego. Odpłatny wynajem pojazdu pracownikowi wyklucza użytek prywatny Jak ocenił WSA w Łodzi w wyroku z 25 maja 2015 r. (I SA/Łd 435/15), dopuszczenie prywatnego użytku pojazdów służbowych przez pracowników w zamian za uiszczane przez nich wynagrodzenie nie uniemożliwia pracodawcy pełnego odliczenia VAT. W sprawie chodziło o spółkę, która w czasie wykonywania przez pracowników ich obowiązków służbowych uznaje przekazane im samochody za wykorzystywane bezpośrednio do działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę. Natomiast w czasie, w którym pracownicy nie będą wykonywali swoich obowiązków służbowych wynikających z działalności gospodarczej spółki, pojazdy te będą odpłatnie udostępniane tym pracownikom (we wniosku szczegółowo przedstawiono sposób wyliczenia opłaty). Organ podatkowy w wydanej interpretacji indywidualnej odmówił spółce prawa do pełnego odliczenia VAT, uznając, że takie rozwiązanie nie spełnia warunku wykluczenia ryzyka użytku prywatnego. Sąd nie zgodził się z takim poglądem i przyznał rację spółce. WSA w Łodzi ocenił, że sporządzenie stosownych umów określających warunki, zasady i opłaty dotyczące korzystania z pojazdów, wprowadzenie zasad używania samochodów do celów służbowych, nałożenie na pracowników obowiązku wprowadzania wpisów w ewidencji przebiegu pojazdu oraz monitorowanie przez spółkę ilości zużytego paliwa mogą być wystarczającymi i obiektywnymi środkami dla zabezpieczenia wykorzystania przedmiotowych pojazdów dla celów działalności gospodarczej. Inwestycja w toku to nie ZCP Wyrokiem z 25 czerwca 2015 r. (I FSK 572/14) NSA rozstrzygnął, że wnoszona aportem do spółki inwestycja budowlana w toku nie może być uznana za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. W sprawie chodziło o wniesienie aportem nieruchomości w stanie otwartym wraz z umową z wykonawcą, listami intencyjnymi z przyszłymi najemcami lokali oraz pozwolenia na budowę. Sąd uznał, że taki zespół składników nie może służyć do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wynajmie lokali na moment wniesienia. Kwalifikacji podatkowej takiego aportu nie zmienia to, że w przyszłości, po zakończeniu budowy, działalność taka będzie prowadzona. Przejazd autostradą związany jest również z użytkiem prywatnym W wyroku z 3 lipca 2015 r. (I SA/Kr 669/15) WSA w Krakowie doszedł do wniosku, że koszty opłat za przejazd autostradą samochodem służbowym, wykorzystywanym przez podatnika w sposób mieszany (tj. takim, co do którego podatnik korzysta z odliczenia 50 proc. kwot podatku wykazanego na fakturach), nie zawsze są związane wyłącznie z działalnością opodatkowaną podatnika (pracodawcy). Jeżeli więc pracownik udaje się w podróż służbową takim pojazdem, to pracodawca nie skorzysta z prawa do odliczenia 100 proc. kwot podatku naliczonego od przejazdu autostradą, bo przejazd ten zawsze będzie częściowo związany z użytkiem poza działalnością gospodarczą. Tego rodzaju niekorzystnych dla podatników wyroków było w roku 2015 więcej (np. wyrok WSA w Warszawie z 15 września 2015 r., III SA/Wa 3647/14). Liczy się nie tylko zamiar, ale także faktyczne wykorzystanie 17 lipca 2015 r. WSA w Warszawie wydał wyrok (III SA/Wa 3774/14), w którym odniósł się do możliwości odliczenia przez gminę podatku naliczonego od kosztów inwestycji polegającej na budowie sal gimnastycznych. Gmina wskazała, że do tej pory wprawdzie przekazywała takie sale szkołom do używania w celach niekomercyjnych, jednak w stosunku do dwóch sal postanowiła je ponadto wynajmować odpłatnie, w ramach czynności opodatkowanych VAT. W ocenie organu podatkowego gmina, nabywając towary i usługi związane z realizacją przedmiotowych inwestycji, nie robiła tego dla celów działalności gospodarczej i nie działała jako podatnik VAT, a tym samym nie spełniała przesłanek odliczenia. Późniejsza zmiana przeznaczenia i włączenie do działalności gospodarczej nie daje – zdaniem fiskusa – prawa do korekty podatku naliczonego, gdyż nie istnieje podatek, który można odliczyć w drodze dokonania korekty. Sąd nie zgodził się z tym poglądem i uznał, że gdy zmieniły się okoliczności mające wpływ na odliczenie całości lub części podatku naliczonego, powstaje konieczność jego korekty na zasadach przewidzianych w art. 91 ustawy o VAT. W związku z tym gminie przysługiwało prawo do skorygowania uprzedniego rozliczenia VAT naliczonego. Spółka wynajmie prezesowi, ale nie uwzględni całego VAT WSA w Poznaniu wyrokiem z 27 sierpnia 2015 r. (I SA/Po 398/15) odmówił podatnikowi pełnego prawa do odliczenia VAT od pojazdu, który jest przedmiotem wynajmu na rzecz prezesa. W sprawie tej podatnik powoływał się bowiem na art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT, zgodnie z którym oddanie pojazdu w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze nie wymaga prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, jeżeli oddanie w odpłatne używanie pojazdu jest przedmiotem działalności podatnika. Jego zdaniem wynajęcie samochodu prezesowi przez spółkę wypełnia ww. przesłanki odliczenia, bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu. Sąd nie zgodził się jednak z takim podejściem, uznając, że taki wynajem pojazdu nie jest elementem podstawowej działalności gospodarczej spółki, co w sprawie jest okolicznością bezsporną. W takiej sytuacji nie można zasadnie twierdzić o istnieniu związku między prywatnym użytkiem tego pojazdu przez prezesa zarządu spółki w ramach zawartej umowy najmu z działalnością gospodarczą spółki. Możliwość pełnego odliczenia podatku od towarów i usług istniałaby w sytuacji, w której elementem działalności gospodarczej spółki byłby komercyjny wynajem pojazdów samochodowych osobom trzecim lub pracownikom na zasadach rynkowych. Z możliwości pełnego odliczenia VAT na podstawie art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT, a więc bez obowiązku prowadzenia ewidencji, skorzystać zatem mogą tylko te podmioty, które faktycznie prowadzą działalność w zakresie wynajmu pojazdów na warunkach rynkowych na szerszą skalę. Odliczenie jest możliwe również w przypadku gotowości do działania Podatnicy często mają wątpliwości związane z możliwością odliczenia VAT od usług niematerialnych, dla których są zobowiązani do regularnych płatności ryczałtowych, ale nie zawsze wiąże się to z faktycznym podjęciem jakichś działań przez usługodawcę w danym okresie rozliczeniowym. Przykładem może być stałe doradztwo prawne, za które podatnik obciążany jest co miesiąc, ale nie zawsze z niego korzysta. Takich przypadków dotyczył właśnie wyrok TSUE z 3 września 2015 r. w sprawie C-463/14, w którym Trybunał uznał, że pojęcie „świadczenie usług" obejmuje umowy dotyczące wykonania na rzecz przedsiębiorstwa usług doradztwa, w szczególności prawnego, gospodarczego i finansowego, w ramach abonamentu, w zakresie których usługodawca jest do dyspozycji zleceniodawcy w okresie trwania umowy. W stosunku do takich umów powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku następują z upływem okresu, za który ustalono zapłatę, bez względu na to, czy i ile razy zleceniodawca skorzystał z usług usługodawcy. To z kolei oznacza również, że nabywca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia ww. usług, nawet jeżeli faktycznie z nich nie skorzystał w danym okresie. Gmina i jej jednostki to jeden podatnik Wyrokiem z 29 września 2015 r. (C-276/14) TSUE rozstrzygnął, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe, nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej, ponieważ nie spełniają kryterium samodzielności przewidzianego w dyrektywie VAT. Stroną postępowania była wprawdzie gmina Wrocław, ale wyrok ten ma znaczenie dla wszystkich samorządów w Polsce. TSUE uznał, że o braku samodzielności przesądza to, że jednostki budżetowe będące przedmiotem postępowania głównego wykonują działalność gospodarczą powierzoną im w imieniu i na rachunek gminy Wrocław oraz że nie odpowiadają one za szkody spowodowane tą działalnością, ponieważ odpowiedzialność tę ponosi wyłącznie gmina. Co więcej, trudno mówić o ponoszeniu przez samorządowe jednostki budżetowe ryzyka gospodarczego związanego z działalnością, skoro nie dysponują one własnym majątkiem, nie osiągają własnych dochodów i nie ponoszą kosztów dotyczących takiej działalności, gdyż uzyskane przez nie dochody są wpłacane do budżetu gminy, a wydatki są pokrywane bezpośrednio z tego budżetu. Nie trzeba sprawdzać czy kontrahent wywiązuje się z obowiązków wobec fiskusa 22 października 2015 r. TSUE wydał orzeczenie w polskiej sprawie C-277/14, które może być dla uczciwych podatników istotne w walce z nieświadomym uczestnictwem w przestępczych łańcuchach dostaw. Jak wiadomo, organy skarbowe chętnie kwestionują prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie zarzutu, że kontrahent nabywcy okazał się podmiotem nierzetelnym czy wręcz oszustem podatkowym. W rozpatrywanej sprawie chodziło o polskiego przedsiębiorcę nabywającego olej napędowy, który wykorzystywał w swojej działalności gospodarczej, odliczając VAT z faktur dokumentujących transakcje. W wyniku kontroli podatkowej organ podatkowy odmówił jednak nabywcy prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że faktury dotyczące nabycia paliwa zostały wystawione przez podmiot nieistniejący. Okazało się bowiem, że spółka dokonująca dostaw paliwa nie była zarejestrowana do celów VAT, nie składała deklaracji podatkowych i nie płaciła podatków. Ponadto nie ogłaszała rocznych sprawozdań finansowych i nie miała koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Nieruchomość wskazana w rejestrze handlowym jako siedziba spółki była zdewastowana w stopniu uniemożliwiającym prowadzenie tam jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Wszelkie próby skontaktowania się ze spółką bądź osobą wpisaną do rejestru jako jej prezes okazały się bezskuteczne. TSUE wskazał jednak, że organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, żeby nabywca badał, czy wystawca faktury dysponuje danymi towarami i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty VAT w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty. Odmowa prawa do odliczenia wymaga więc wykazania przez organ podatkowy, że nabywca albo świadomie uczestniczył w przestępstwie, albo mógł się o nim z łatwością dowiedzieć bez sięgania po nadzwyczajne środki kontroli dostawców. Czy można odliczyć daninę od firmowej imprezy Wyrokiem z 23 października 2015 r. (I FSK 1104/14) NSA odniósł się do wątpliwości związanych z odliczeniem podatku naliczonego od wydatków na organizację imprezy integracyjnej dla pracowników firmy, ich rodzin oraz byłych pracowników, a także obowiązku opodatkowania udziału tych osób jako nieodpłatnego przekazania towarów lub nieodpłatnego świadczenia usług. NSA uznał, że obecność pracowników i ich rodzin, a także byłych pracowników może zwiększyć stopień identyfikacji pracowników z zakładem i podnieść wydajność ich pracy. W związku z tym podatnikowi powinno zasadniczo przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego. Jednakże NSA jednocześnie wskazał, że zaproszenie na festyn osób, które nie są pracownikami spółki, nie jest konieczne i niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto korzyść, jaką czerpali członkowie rodzin pracowników i byli pracownicy z zaproszenia na festyn, przeważa nad korzyścią spółki, która miałaby płynąć z polepszenia dobrostanu jej pracowników, a w konsekwencji przełożyć się na zwiększenie efektywności ich pracy. Na tej podstawie sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały warunki do opodatkowania udziału osób niebędących pracownikami podatnika jako nieodpłatnego świadczenia usług. Gmina może uwzględnić VAT od inwestycji Przełomową uchwałą z 26 października 2015 r. (I FPS 4/15) NSA w składzie siedmiu sędziów ocenił, że w świetle art. 15 ust. 1 oraz art. 86 ust. 1 ustawy o VAT gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego, który realizuje powierzone mu zadania własne tej gminy, jeżeli te inwestycje są wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. NSA wyraźnie odwołał się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE i wskazał, że z tytułu realizacji przez samorządowy zakład budżetowy powierzonych mu przez gminę zadań własnych gminy podatnikiem jest gmina, a nie zakład. W związku z tym to gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego i są przez niego wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej, tj. świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT. W tym przypadku przekazanie inwestycji pomiędzy gminą a zakładem budżetowym następuje w ramach struktury wewnętrznej tego samego podatnika VAT. Przekazanie nieruchomości za udziały to odpłatne świadczenie usług Uchwałą siedmiu sędziów z 16 listopada 2015 r. (I FPS 6/15) NSA rozstrzygnął, że przekazanie nieruchomości wspólnikowi w zamian za nabycie przez spółkę jego udziałów w celu ich umorzenia podlega opodatkowaniu VAT jako odpłatna dostawa towarów. Skład orzekający odwołał się przy tym do analogii pomiędzy wniesieniem nieruchomości aportem do spółki w zamian za udziały (które podlega VAT) a powrotnym przekazaniem tego składnika majątku w zamian za udziały własne. Uchwała oznacza, że zamknięta została droga do korzystnego podatkowo przekazania składników majątku spółek wspólnikom, co było wykorzystywane do działań optymalizacyjnych. Warto wskazać, że jeszcze przed wydaniem ww. uchwały sądy administracyjne wydawały w roku 2015 odmienne wyroki, korzystne dla podatników (np. wyrok NSA z 12 lutego 2015 r., I FSK 1814/13). Potrącenie nie da przyspieszonego zwrotu Jak wskazał NSA w wyroku z 30 listopada 2015 r. (I FSK 1292/14), przyspieszony zwrot nadwyżki VAT naliczonego nad należnym w terminie 25 dni nie będzie podatnikowi należny w sytuacji, gdy kwoty podatku naliczonego wykazane w deklaracji podatkowej wynikają z faktur zapłaconych w drodze potrącenia. Zdaniem sądu potrącenie uniemożliwia organom podatkowym kontrolę zasadności deklarowanego zwrotu przez weryfikację, że do zapłaty doszło (zwłaszcza przy większych kwotach). Wobec tego podatek może być zwrócony w przyspieszonym terminie, tylko gdy płatności za faktury zakupowe nastąpiły w formie gotówkowej lub bezgotówkowej, ale nie poprzez kompensatę. * * * Przegląd orzecznictwa dotyczącego PIT, CIT oraz innych podatków zostanie opublikowany w kolejnym numerze tygodnika „Podatki". Do końca 2021 roku usługi finansowe były zwolnione z VAT bez możliwości rezygnacji z tego zwolnienia. W 2022 roku wprowadzono przepisy pozwalające wybrać opodatkowanie VAT-em świadczonych usług finansowych, co np. umożliwia odliczanie VAT. Jakie skutki wywołuje rezygnacja ze zwolnienia z VAT dla podmiotu świadczącego te usługi i jego klientów? Świadczenie usług zwolnionych od VAT a możliwość odliczenia podatku naliczonego Do końca 2021 r. większość świadczonych usług finansowych w Polsce była obligatoryjnie zwolniona od podatku VAT (z wyłączeniem faktoringu, leasingu, usług ściągania długów). Z uwagi na taki sposób opodatkowania VAT usług finansowych, podatek VAT płacony przez instytucje finansowe w cenie nabywanych towarów i usług związanych z ich działalnością gospodarczą nie był dla nich neutralny, lecz stanowił dodatkowy koszt działalności. Instytucje te bowiem z uwagi na świadczenie usług zwolnionych od podatku VAT, nie były uprawnione do odliczenia podatku naliczonego od nabywanych towarów i usług. Opcja opodatkowania VAT usług finansowych Od 1 stycznia 2022 r. do art. 43 ustawy o VAT dodano ustępy 22-24, które regulują możliwość rezygnacji przez podatnika ze zwolnienia od podatku VAT i wyboru opodatkowania VAT świadczonych przez niego niektórych usług finansowych. Jak wynika z nowych przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2022 r., podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku VAT i wybrać opodatkowanie VAT niektórych usług finansowych świadczonych przez niego na rzecz innych podatników (tj. w relacjach B2B). Jednocześnie, wszelkie usługi finansowe dotychczas objęte zwolnieniem od podatku VAT świadczone przez podatników na rzecz konsumentów nadal są obligatoryjnie zwolnione (tj. w relacjach B2C). Katalog usług objętych opcją opodatkowania VAT Zgodnie z nowymi przepisami, możliwość rezygnacji ze zwolnienia od VAT i wyboru opodatkowania VAT obejmuje następujące usługi: transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy (art. 43 ust. 1 pkt 7), usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi (art. 43 ust. 1 pkt 12), usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę (art. 43 ust. 1 pkt 38), usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę (art. 43 ust. 1 pkt 39), usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług (art. 43 ust. 1 pkt 40), usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w spółkach lub w innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną (art. 43 ust. 1 pkt 40a), usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie (art. 43ust. 1 pkt 41). Warto zaznaczyć, że usługi ubezpieczeniowe są wyłączone od możliwości ich opodatkowania VAT. Ponadto, podatnik rezygnujący ze zwolnienia od podatku VAT i wybierający opodatkowanie VAT zobowiązany jest do opodatkowania wszystkich usług finansowych świadczonych przez niego na rzecz podatników (tj. w relacjach B2B). Tym samym, podatnik nie może tego robić selektywnie ani w odniesieniu do wybranych usług ani w odniesieniu do wybranych kontrahentów. Wybór dokonany przez podatnika opodatkowania świadczonych przez niego usług finansowych skutkuje obowiązkiem stosowania tej opcji przez co najmniej 2 lata. Licząc od początku okresu rozliczeniowego, od którego podatnik wybrał opodatkowanie takich usług. Aspekty praktyczne wprowadzenia nowej instytucji prawnej Opcja opodatkowania VAT usług finansowych jest ciekawym rozwiązaniem dla sektora instytucji finansowych. W założeniu ma prowadzić do zmniejszenia kosztów działalności poprzez zwiększenie kwot odliczalnego podatku naliczonego po stronie zakupów (większa neutralność VAT). W praktyce rozwiązanie to może okazać się atrakcyjne tylko dla części instytucji finansowych. Jego opłacalność zależy bowiem od odpowiedniej struktury klientów i produktów finansowych. Co bardzo istotne, a jednak często pomijane w przypadku omawiania tej instytucji prawnej, skutki decyzji danej instytucji finansowej będę miały również bezpośrednie przełożenie na jej klientów i ich decyzje biznesowe. W sytuacji wyboru opodatkowania VAT świadczonych usług finansowych, klienci tej instytucji, którzy nie posiadają prawa do odliczenia podatku naliczonego bądź ich prawo do odliczenia jest ograniczone, będą narażeni na dodatkowe koszty w postaci nieodliczalnego z ich perspektywy podatku VAT. W efekcie mogą być wówczas bardziej skłonni do zmiany dotychczasowego usługodawcy. Wojciech Słapczyński Artykuł pochodzi z bloga Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Próbny egzamin z kwalifikacji Hurtownia TREFL Przykładowe rozwiązanie egzaminu pokazuje Rachmistrza GT krok po kroku Zadanie egzaminacyjne Wprowadź dane do programu magazynowo – sprzedażowego rozpoczynając pracę od: – wpisania danych identyfikacyjnych Hurtowni TREFL – wpisania swojego numeru PESEL pod nazwą Hurtownia TREFL – ustawienia parametrów programu niezbędnych do wykonania zadania – założenia kartotek kontrahentów – założenia kartotek towarów Dane identyfikacyjne Hurtowni TREFL do wprowadzenia w programie Subiekt GT i Rachmistrz GT Nazwa pełna Hurtownia TREFL Kamila Frodo Nazwa skrócona TREFL Adres ul. Komandorska 53, 53-342 Wrocław Województwo dolnośląskie NIP 8961003529 REGON 001094670 Nazwa banku i numer rachunku bankowego rachunek bieżący 39 1060 0076 0000 4012 2000 0515 BPH Centrala – Centrum Rozliczeniowe Numeracja dokumentów Łamany przez miesiąc i rok Luki w numeracji Nie wypełniaj Karty płatnicze Nie zaznaczaj tej opcji Parametry magazynowe Sprzedaż: wycofaj skutek magazynowy Zakup: wycofaj skutek magazynowy Pozostałe dane pozostaw bez zmian Sposób wydawania towaru Kolejność FIFO według daty wystawienia Automatyczna dyspozycja towarów Domyślnie wyłącz automatyczną dyspozycję Nadawanie symboli kontrahentom i towarom Automatycznie Kolejny numer: 1 Liczba znaków: 3 Imię i nazwisko szefa Kamila Frodo Identyfikator: KF Dane do wprowadzenia w programie Rachmistrz GT Metoda rozliczania z VAT Rok 2014, kwartał II, metoda: miesięczna Forma księgowości Księga przychodów i rozchodów Okres obrachunkowy Rok 2014, kwartał II, miesiąc: maj Parametry numeracji w KPiR Bez zmian Urząd skarbowy Urząd Skarbowy Wrocław-Krzyki 53-310 Wrocław, ul. Sztabowa 100 Kod US 0225 Numery rachunków bankowych US VAT: 27 1010 1674 0014 8522 2200 0000 Osoba fizyczna do deklaracji Kamila Frodo 50-449 Wrocław, ul. Podwale 68 Miejsce urodzenia: Wrocław PESEL: 88060514785 NIP: 8961003529 Urząd Skarbowy Wrocław-Krzyki Udział w firmie 100% Forma prawna Jednoosobowa działalność gospodarcza Rodzaj prowadzonej działalności Handlowa Prace związane ze sporządzeniem dokumentów dotyczących funkcjonowania Hurtowni TREFL wykonaj na stanowisku komputerowym wyposażonym w drukarkę oraz komputer z oprogramowaniem magazynowo-sprzedażowym, księgowym, biurowym do edycji tekstu i arkuszem kalkulacyjnym Excel. – sporządź i wydrukuj (w jednym egzemplarzu) dokumenty z programu magazynowo – sprzedażowego, potwierdzające zdarzenia gospodarcze Hurtowni TREFL z maja 2014 roku – dokonaj ewidencji dowodów księgowych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów – sporządź i wydrukuj deklarację dla podatku od towarów i usług za maj 2014 r. – oblicz wskaźniki struktury aktywów na r. w Hurtowni TREFL. Informacje niezbędne do obliczenia wskaźników struktury aktywów i analizy znajdziesz w arkuszu egzaminacyjnym – wszystkie obliczenia wykonaj w arkuszu kalkulacyjnym Excel, obliczone wskaźniki struktury aktywów zaprezentuj w formie wykresu kołowego i wydrukuj (wydruki podpisz swoim numerem PESEL). Wykres powinien zawierać pełny tytuł, etykiety danych w formie wartości procentowych oraz legendę. Na podstawie obliczonych wskaźników ocen strukturę aktywów w Hurtowni TREFL na r. Miejsce przeznaczone do sporządzenia oceny znajdziesz w arkuszu egzaminacyjnym „Ocena struktury aktywów na r.” Informacje dodatkowe dotyczące działalności Hurtowni TREFL – hurtownia zajmuje się sprzedażą kart do gry – towary ewidencjonowane są według cen zakupu netto (cena kartotekowa) – sprzedaż towarów opodatkowana jest podstawową stawką podatku VAT – 23% – odbiorcy płacą należności w terminie 14 dni – hurtownia na sprzedaży towarów realizuje zysk w wysokości 40% ceny zakupu netto (narzut) – osobą upoważnioną do wystawiania dokumentów jest Julia Nowak, do odbioru i zatwierdzania Kamila Frodo – numeracja dokumentów jest prowadzona odrębnie dla każdego dokumentu ze wskazaniem miesiąca i roku, np.: 1/05/2014 Zdarzenia gospodarcze Hurtowni TREFL z maja 2014 r.: – r. zakupiono karty do gry w Hurtowni WALET na podstawie faktury nr 178/05/2014 – r. przyjęto do magazynu zakupione karty do gry w ilości zgodnej z dowodem zakupu – r. zakupiono toner do drukarki, który przekazano do zużycia w dziale handlowym – r. sprzedano dla Sklepu CARO, Michał Smaka 40 sztuk kart do gry PIOTRUŚ i 30 sztuk kart do gry PASJANS – r. wydano z magazynu sprzedane karty do gry w ilości zgodnej z dowodem sprzedaży – r. wystawiono polecenie przelewu do faktury 178/05/2014 – r. sporządzono deklarację dla podatku od towarów i usług (proporcja bazowa na rok 2014 wynosi 100%) FAKTURA 178/05/2014 Wystawiono: Kraków, dnia r. Data sprzedaży: r. Sprzedawca Hurtownia WALET ul. Pawia 5 31-154 Kraków NIP: 525-21-38-841 Konto: 59 1160 2244 6825 5555 0023 4618 MIL Bankowy Punkt Rozliczeń Nabywca Hurtowania TREFL Kamila Frodo ul. Komandorska 53 53-342 Wrocław NIP: 8961003529 Konto 39 1060 0076 0000 4012 2000 0515 BPH Centrala – Centrum Rozliczeniowe Nazwa towaru Ilość Cena jednostkowa Wartość netto VAT Wartość brutto % Kwota 1. Karty do gry PIOTRUŚ szt. 60 15,00 900,00 23 207,00 1 107,00 2. Karty do gry PASJANS szt. 50 22,00 1 100,00 23 253,00 1 353,00 Sposób zapłaty: przelew 21 dni Razem 2 000,00 X 460,00 2 460,00 Słownie: dwa tysiące czterysta sześćdziesiąt złotych 00/100 w tym 2 000,00 23 460,00 2 460,00 Wystawił: Oktawian Sarna Odebrała: Kamila Frodo RAZEM DO ZAPŁATY: 2 460,00 zł FAKTURA 42/05/2014 Wystawiono: Wrocław, dnia r. Data sprzedaży: r. Sprzedawca Przedsiębiorstwo Handlowe JOKER sp. z 50-520 Wrocław, ul. Gajowa 20 NIP 701-00-46-065 Konto: 98 1020 5226 0000 6607 0018 5504 Bank: PKO BP I/O Wrocław Nabywca Hurtowania TREFL Kamila Frodo ul. Komandorska 53 53-342 Wrocław NIP: 8961003529 Nazwa towaru Ilość Cena jednostkowa Wartość netto VAT Wartość brutto % Kwota 1. Toner do drukarki szt. 2 60,00 120,00 23 27,60 147,60 Sposób zapłaty: gotówka Razem 120,00 X 27,60 147,60 Słownie: sto czterdzieści siedem złotych 60/10 w tym 2 000,00 23 460,00 2 460,00 Wystawił: Ryszard Kowalski Odebrała: Kamila Frodo RAZEM DO ZAPŁATY: 147,60 zł Dane identyfikacyjne odbiorcy Nazwa pełna Sklep CARO Michał Smaka Adres ul. Wrocławska 168 59-203 Legnica Województwo dolnośląskie NIP 6912146067 Osoba upoważniona do obioru faktury i towarów z magazynu Artur Wielki Dane do przeprowadzenia oceny struktury aktywów w Hurtowni TREFL na r. Aktywa Wartość aktywów (w zł) Środki trwałe 115 000,00 Inwestycje długoterminowe 10 000,00 Zapasy 60 000,00 Należności 25 000,00 Środki pieniężne 40 000,00 Czas na wykonie zadania wynosi 180 minut. Ocenie podlegać będzie 7 rezultatów: – sporządzony i wydrukowany dokument PZ – sporządzony i wydrukowany dokument faktura sprzedaży – sporządzony i wydrukowany dokument WZ – sporządzone i wydrukowane polecenie przelewu – sporządzona i wydrukowana księga przychodów i rozchodów za maj 2014 r. – sporządzona i wydrukowana deklaracja dla podatku od towarów i usług – VAT-7 – sporządzony i wydrukowany wykres kołowy struktury aktywów oraz ocena struktury aktywów Przykładowe rozwiązanie zadania wraz z objaśnieniem KROK PO KROKU czynności związanych z Rachmistrzem GT Zapowiadane przez Ministerstwo Finansów uproszczenia mają dotyczyć braku rozliczania na gruncie VAT transakcji pomiędzy podmiotami działającymi w ramach Grupy VAT – czyli rozliczenia pomiędzy podmiotami w grupie mają być neutralne podatkowo. Grupy VAT będą musiały składać mniej dokumentów. Ich przywilejem będzie też uproszczona ewidencja rozliczeń w grupie, a także korzyści finansowe z tytułu braku podatku VAT we wzajemnych rozliczeniach. Największe korzyści w takim przypadku powinny odczuć podmioty, które nie odliczają podatku VAT naliczonego lub odliczają VAT w części. Poprawić się też powinna płynność finansowa firm. Co istotne, dla rozliczeń w ramach Grupy VAT nie będzie również miał zastosowania mechanizm podzielonej płatności. Grupy VAT – zbyt wąski katalog podmiotów - Szumnie zapowiadane uproszczenie w ramach Grupy VAT będzie stanowić uproszczenie rozliczeń, jednakże pamiętać należy, że w pierwszej kolejności przepisy te znajdą zastosowanie do bardzo ograniczonego kręgu podatników. W początkowej fazie skorzystać będą mogły wyłącznie podmioty działające w ramach podatkowej grupy kapitałowej (PGK), mające siedzibę na terytorium kraju oraz oddziały podmiotów mających siedzibę poza terytorium kraju, w zakresie w jakim stanowią stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w kraju, które tworzą wraz z PGK – zwraca uwagę Magdalena Jastrowicz-Sury, doradca podatkowy, menadżer w Kancelarii TLA. Jej zdaniem, jeśli w ostatecznym kształcie przepisów katalog podmiotów uprawnionych do skorzystania z tych rozwiązań nie zostanie rozszerzony, finalnie z proponowanych uproszczeń w rzeczywistości skorzysta bardzo mało podmiotów. Zobacz również:Podatnicy VAT będą mogli łączyć się w grupy >>Grupa VAT złoży jedną wspólną deklarację >> Obecnie MF wskazuje, że możliwości korzystania zostaną rozszerzone na podmioty z grupy małych i średnich przedsiębiorstw oraz zostanie zmniejszone kryterium udziałowe do 50 proc. - Zapewne dopóki takie rozszerzenie katalogu podmiotów nie nastąpi, ciężko będzie ocenić realny efekt tych zmian dla przedsiębiorców – twierdzi Magdalena Jastrowicz-Sury. Ekspertka wskazuje jednocześnie, że w ramach Polskiego Ładu planowane są też zmiany w dotyczące PGK, więc one również automatycznie wpłyną na krąg podmiotów, które zdecydują się na korzystanie z opcji Grupy VAT. Zobacz procedurę w LEX: Warunki uprawniające do utworzenia podatkowej grupy kapitałowej > Pomysł dobry, ale wymaga poprawek - Zamysł utworzenia grup VAT – jak każdą szansę na ułatwienie rozliczeń wewnątrzgrupowych – powinniśmy oceniać pozytywnie. Biorąc pod uwagę, że aktualnie większość obrotu odbywa się pomiędzy podmiotami powiązanymi, wszystkie rozwiązania, które eliminują zbędne obowiązki administracyjne powinny przynieść korzyści dla przedsiębiorców – komentuje Bartosz Kubista, doradca podatkowy, adwokat, partner w Kancelarii GLC. Zobacz w LEX: LEX News: Podatkowa grupa kapitałowa a COVID-19 > Z wypowiedzi naszego rozmówcy wynika, że traktowanie każdej spółki wchodzącej w skład grupy podmiotów jako odrębnego podmiotu i odrębnego podatnika jest często podłożem problemów płynnościowych poszczególnych członków grupy. Choć w praktyce „wszystko zostaje w rodzinie”, różna sytuacja finansowa poszczególnych spółek często sprawia, że jedne spółki zobligowane są do ciągłej zapłaty znacznych kwot podatku należnego wynikającego z transakcji wewnątrzgrupowych, drugie (choćby dlatego, że swoje towary dostarczają poza granice kraju) muszą borykać się ze stałą walką o zwrot podatku naliczonego, co – nie ukrywajmy – w naszym kraju nie należy do zadań łatwych. Sprawdź w LEX: Jak prawidłowo ustalić wysokość zaliczki na podatek CIT po utracie statusu podatkowej grupy kapitałowej? > Utworzenie grupy VAT pozwoli traktować w VAT kilku podatników jak jedną całość. Skoro podmioty wchodzące w skład grupy będą musiały martwić się podatkiem od towarów i usług dopiero wtedy, gdy towary i usług wyjdą poza jej mury, powinno to zakończyć wynikające z tą problemy z zapłatą VAT. Dla niektórych spółek w grupach – na przykład centrum usług wspólnych, lub wyłącznie wewnętrznych dostawców – taka zmiana może oznaczać całkowite pozbycie się obowiązku zapłaty VAT należnego. - Podejrzewam, że grupy VAT będą się też wiązać z uproszczeniami administracyjnymi – jak rezygnacja z obowiązku wzajemnego fakturowania w ramach grupy. To mniej czasu na rozliczenia, a dzięki temu więcej czasu na prowadzenie biznesu – zaznacza Bartosz Kubista. Czytaj w LEX: VAT: trzy najważniejsze ostatnie wyroki TSUE > Przesłanki do stworzenia Grupy VAT Proponowane zmiany budzą jednak także wątpliwości i mają swoje wady. - Moje obawy budzi przede wszystkim konkretny kształt regulacji. Nie zapominajmy, że w podatku dochodowym od osób prawnych podobne rozwiązanie, jakim jest podatkowa grupa kapitałowa, istnieje już od dawna. I nie cieszy się zbytnią popularnością. Ilość wymogów, jakie trzeba spełnić, by dołączyć do szlachetnego grona PGK dla wielu przekracza oczekiwane korzyści, co sprawia, że dziś utworzono tylko kilkadziesiąt takich grup – zauważa Bartosz Kubista. Sprawdź w LEX: Czy jeśli jedna z kilku spółek wchodzących w skład podatkowej grupy kapitałowej raportuje schemat podatkowy w CIT, to czy na pozostałych spółkach PGK również ciąży obowiązek złożenia MDR-3? > Jak się okazuje, w proponowanej regulacji jest też wiele zwrotów niedookreślonych, które będą mogły być wykorzystywane, by zamykać podatnikom drogę do utworzeni grupy VAT. Choć w jednym z proponowanych wariantów grupę VAT mogą utworzyć tylko podmioty wchodzące w skład PGK (czyli z natury silnie powiązane), stworzenie grupy VAT jest dodatkowo obwarowane tym, by były one „ściśle powiązanych finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie”. Bartosz Kubista twierdzi, że słowo „ściśle” może być traktowane jako wytrych, bo wskazuje na szczególną bliskość powiązań. Projekt wymaga dalej od podatników spełnienia innych wymogów co do powiązań, żądając, by działalność poszczególnych członków grupy miała „taki sam charakter” czy „uzupełniała się nawzajem”. Takie zwroty, zdaniem Bartosza Kubisty, mogą być interpretowane na wiele sposobów, a to nigdy nie wróży nic dobrego. Adam Bartosiewicz, Monika Smaga Sprawdź POLECAMY Obowiązek prowadzenia rozliczeń pozostanie Warto też zaznaczyć, że brak obowiązku wystawiania faktur wewnętrznych nie wyeliminuje całkowicie obowiązku prowadzenia rozliczeń wewnątrzgrupowych. - Te będą potrzebne dla innych celów. W efekcie, brak obowiązku wystawiania wewnętrznych faktur VAT zastąpi konieczność wystawiania not księgowych, czy innych dokumentów wewnętrznych. Papier zastąpi inny papier – punktuje Bartosz Kubista. Dodatkowo, utworzenie Grupy VAT będzie też wiązało się z obowiązkiem prowadzenia odrębnej ewidencji rozliczeń wewnątrzgrupowych. Dziś – cała sprzedaż i zakup wewnątrzgrupowy trafia do jednego worka z innymi transakcjami, więc całe rozliczenia wewnątrzgrupowe toczą się po prostu wspólnie z rozliczeniami na zasadach ogólnych. Po zmianach, podatnicy w grupie VAT będą de facto prowadzić dwie ewidencje – jedną dla celów sprzedaży poza grupę, drugą – wewnętrzną. Taki podział może w praktyce więcej utrudnić, niż ułatwić. Pozostaje też pytanie, jak na zmiany zareaguje rynek. Projektowane regulacje wskazują lakonicznie, że z jednej strony „dostawy towarów i świadczenie usług przez podmiot tworzący grupę VAT w stosunku do podmiotu spoza tej grupy uważa się za dokonane przez tę grupę”, z drugiej zaś „dostawy towarów i świadczenie usług na rzecz podmiotu tworzącego grupę VAT przez podmiot spoza tej grupy uważa się za dokonane na rzecz tej grupy”. - Wydaje się to oczywiste, ale pozostaje pytanie, czy kontrahenci grupy VAT będą w stanie bezproblemowo przejść do porządku dziennego z formalną zmianą w zakresie tego, kto jest ich VAT-owskim kontrahentem. Problemy typu „na kogo wystawić fakturę” mogą wydawać nam się prozaiczne, ale nie można ich lekceważyć – zauważa nasz rozmówca. Czytaj w LEX: Jak przejść z papierowego do nowoczesnego biura rachunkowego - nowe technologie w biurze rachunkowym > Konieczna podwójna ewidencja i problemy z JPK Problem potwierdza także Agnieszka Czernik, doradca podatkowy. Jej zdaniem, brak opodatkowania transakcji zachodzących wewnątrz grupy VAT i brak konieczności wystawiania faktur VAT (na rzecz not księgowych), nie oznacza bynajmniej uproszczeń i zmniejszonej liczby godzin pracy dla księgowych i doradców podatkowych i to zarówno w zakresie bieżącej ewidencji, rozliczeń w ramach JPK i wysyłki elektronicznej, ale także w zakresie przebudowy polityki rachunkowości i zakładowego planu kont. W myśl bowiem proponowanego art. 15a ust. 23 ustawy o VAT podmioty tworzące grupę VAT będą zmuszone do prowadzenia kolejnej ewidencji elektronicznej dla celów ujmowania tych czynności, które nie podlegały opodatkowaniu jako wewnątrzgrupowe. Ewidencja będzie wysyłana wyłącznie na żądanie organów podatkowych i najwyraźniej nie będzie zawierała kodów przewidzianych dla JPK, w tym także kodu TP, przewidzianego dla transakcji podmiotów powiązanych. Jednakże nie zwolni to z obowiązków w zakresie cen transferowych dla celów podatku dochodowego. - Z całą pewnością dużym wyzwaniem będzie połączenie co miesiąc wszystkich JPK poszczególnych spółek w jedno zbiorcze JPK ze szczególnym uwzględnieniem pierwszego okresu rozliczeniowego grupy VAT, w którym wystąpi konieczność ujęcia kwot podatku oraz różnicy podatków nierozliczonych przez poszczególne podmioty oraz kwoty wykazanych w deklaracjach składanych za ostatni miesiąc przed wejściem od grupy VAT – dodaje Agnieszka Czernik. Zobacz w LEX: Kalendarz najważniejszych zmian w podatkach w 2021 r. > Z projektowanych przepisów wynika także, że sama Grupa VAT też będzie mogła dokonywać nabyć towarów i usług związanych ze sprzedażą mieszaną. W takich przypadkach będzie musiała – już jako grupa, jako całość – określić proporcję dla grupy, która to proporcja wyrażona szacunkowo zostanie uzgodniona z naczelnikiem urzędu skarbowego. - Zatem w jednym JPK – obok proporcji jednostkowych poszczególnych podmiotów tworzących grupę VAT – będzie występowała jeszcze proporcja samej Grupy VAT. Sugerowałabym zapytać najpierw informatyków o stworzenie takich aktualizacji w programach dostępnych na rynku oraz księgowych, który będą musieli w taki sposób – uważając na opcje i algorytmy – zaksięgować każdą fakturę. Sugerowałabym również, aby autorzy pomysłów dotykających dziedziny prawa podatkowego musieli odbyć obowiązkowy, minimum roczny staż w biurach rachunkowych i kancelariach podatkowych na terenie całej RP jako niezbędny warunek do zatrudnienia w MF i tworzenia nowych projektów ustaw – konkluduje Agnieszka Czernik. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu. Dostęp do treści dokumentów w programie LEX jest zależny od posiadanych licencji.

podatek vat zadania z rozwiązaniami