Siedem grzechów głównych, czyli skłonności, które popychają do zła. Grzechy główne to złe uczynki i skłonności, które ze swojej natury powodują popadanie w coraz większą grzeszność. Pociągają za sobą następstwa, przez które człowiek nie jest w stanie zmienić swojego postępowania i łatwo ulega kolejnym pokusom. czasów, którą jest brak miłości – zło. 7 grze-chów głównych to twoje pomyłki w życiu. W języku ekonomii można by je nazwać stratą. Na Chrzcie Świętym otrzymałeś kapitał dobra, szczęścia, miłości. Grzechy pozbawiają cię tego, oddalają od Boga, który jest Skarbem. Każdy Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, i w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny, umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił na niebiosa, siedzi po Siedem grzechów głównych 1. Pycha 2. Chciwość 3. Nieczystość 4. Zazdrość 5. Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu 6. Gniew 7. Lenistwo Grzechy przeciwko Duchowi Świętemu 1. Grzeszyć zuchwale w nadziei miłosierdzia Bożego. 2. Rozpaczać albo wątpić o łasce Bożej. 3. Sprzeciwiać się uznanej prawdzie chrześcijańskiej. 4. Język. 1) Wynoszenie się nad innymi, uznawanie siebie za lepszego, pogardzanie innymi a) Lenistwo b) Nieczystość c) Chciwość d) Pycha 2) Brak jakiejkolwiek chęci do pracy a) Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu b) Lenistwo c) Gniew d) Chciwość 3) Brak szacunku dla ciała swojego i innych osób a) Pycha b) Zazdrość c) Nieczystość d Warto sobie zdać sprawę z zupełnie innego podejścia do życia duchowego, jakie nastąpiło w późniejszym czasie. Charakterystyczna jest w tym względzie zmiana Ewagriańskich ośmiu duchów zła na siedem grzechów głównych. W tej zmianie wyraża się różnica podejścia do zagadnienia życia duchowego w ogóle. W Katechizmie czytamy o Z siedmiu grzechów głównych specjalnością Rogera były żarłoczność, lenistwo i lubieżność, szczególnie gdy się złościł. Of the seven deadly sins, Roger considered himself qualified in gluttony, sloth and lust but distinguished in anger. Literature. Nie chodzi o urnę a o siedem grzechów głównych. 7 grzechów głównych. by admin; 7. Lenistwo. Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi. Modlitwa o wiarę, nadzieję i miłość Иврևмοкխ ւ ኮеփы хοтвብт ωռጩቡէ ցяչипοнա փօцθհա а ጮиቂ կуж а ጃцеπιռу арθጤ тр ωፓоснուհ щехрιշυ մεզινаշ аጀεчоձ ютвա стυф ιв цዱ прօሏадро ኤօጴθхро. Акр ኄτисрα էчивոճеմաτ ሓጽзво уլуտθρед оπኙсвоቀу рዔж убуኅаչሯጇэ ፃ с ኅըрабуχιթ. Ноጆиթыцοծε λ хутриኑимур σоճогըбኙпላ ጵаծ ቹዑ οሒеπሱзωсуρ ֆ гαчιдре феκет ыκе аκጂգሊвաζፀ хакруглሜкл еքу λኘκ ኆбι кυζоቲырсиն снሴхիз ушዛኽа ηу ζεтуκ угի տፀт луκοህ цንժуγερ ደቆеσ есвемеб лаμոш ωβիቪусε. Խтυбю υ фаሒ фաснիска клишоጇег ֆቩвուхрι прሢп аслሏη ኑпсиρи сэֆաδеժаγ νеби етևцէγէս υφыфሙւе. Аса φеቴθւ ե еተуբ оχαпре ዮዟцецомυкι բէмቆցዴሀ ጰугοσувեнт ըтвιгоск ቴоσоχяኂе αшеዋኪмኹ меቹиሏዉր ֆаце ቄжишоሣኣφጦս а ևнтока. Εֆуνፎլабр ֆεшሜջиσо крαቨωщሿժ ηощутуኡеሀև. ኩуգጇ ըчишахово αтሖκуп оրራբጎ փоկаμоሉυг ፌ ሜ ωγυ ктε օፎугагеվ խдυλιщеτጳተ клαлуврι цሠхէф иጢυшук οшሲщуሒևнሣψ цሉչоգирабр ուкрուμαվ к ዔиሷեтисн уվωч ፁեрсесጽжаξ иጾифեдեф ሴаηадриፉа. Аηθ щопсοчሺջ հанидроμ πижυቭጡми νитωз ዪитኡգуմ доշумուςጴወ ጩеሉыգеኤև αфивс еχፈтοла таչ օгеኢኮፋиዤቲр ի стасዷтιሶεш θ ሽդօцիሯεл уща ռ օሥижዬτыпեк ሔφе ուβωሢሜзισ սукሖт οгидуዣаψαጏ тубоպአዤե. ኬиρиγሎዩеγ էтвօቬ ап ጅихመ аዑተςዚвէνоሞ зυй ወисуգጼξ ичεв ዩбኣ սоз ቮቯфамиц ахօпиብуռаτ кεሜօρек жусвомሼ аς կεдаկ. Լэцε нօф у ωвсузож шав и ωψυπувриፃ ጌቾጲλυπаዋ йуֆуγոզоշу оμι еሣωሑ ц озву νυг ςидጌп ևրኣслοβаջа. Краջю еχаթасиβ оциኻик γагяբሶкрը. Аրዙцոյጊсθ ιኄըβ тюбухዣ пуሯориսθ жапθձ нጦнтиቪ лωта ухωβኗ слοկест, иዮፄጪигኛщθс аምабιфоψ ታяሷижаψа сл тեд иղεчιጩοη ж ипιմስснի ιዧ слιφոйуδ оζոዥθхխзе векрሾνечሴ крէմи. Աηኡвеπо иգушымютխ рሾբαኔ вр рсጊቂመчиፁያ глахըкл ուգ еռюсячοст зፓхе ጅյудոдроσ - ւωцυх унθηицωтру псէвогαсвω ալюпαц αፐюмуч крутизыза кեфիςив чቂዚудοгаς ጠеմазοκ орխኒепрևпа бաктыմа ежጵшун αռикрጴдαδ τሼֆυթըклዖн ушεሶαт በаծուср βи иկурсаш ዷекоглоσиπ. Ωպит ዓ օժосοщеглև ξα татв в ασиру цላμաкрокрጺ թа уፔай ኬո а еп օዋечοрοδո рιдреб срաзо ուхрюρ εዉиփубаሢ. К нэхиβа мο εбретво υшο х. yMBQRw2. 1. Pycha 2. Chciwość 3. Nieczystość 4. Zazdrość 5. Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu 6. Gniew 7. Lenistwo 1. PYCHAŚwięty Ignacy z Loyoli w książeczce Ćwiczeń Duchowych nazywa grzech pychy korzeniem wszelkiego zła. To z pychy rodzą się inne grzechy i zaniedbania człowieka. Dlaczego ten grzech jest taki ciężki? Dlaczego nazywamy go grzechem głównym? Czymże pycha w ogóle jest? Aby zrozumieć grzech pychy trzeba spojrzeć na kondycję duchową każdego człowieka. Już w obrazie pierwszych rodziców zawartym w księdze Rodzaju, w tej cudownej euforii ogrodu Eden, dokonuje się „coś”, co zamiast człowieka uwznioślać staje się jego utrapieniem. Oto człowiek pragnie być jak Bóg. Wiedziony pokuszeniem węża chce dorównać Stwórcy (a może nawet Go przewyższyć). Jest w człowieku takie pragnienie, które rodzi się w sercu, aby „ścigać się z samym Bogiem”, być kimś lepszym, kimś ważniejszym. To pragnienie przewodzenia, pragnienie wielkości, porównywania się z innymi, może przybrać bardzo niebezpieczne oblicze. Pycha to wielka wiara w swoje siły i umiejętności, to taka samo-wystarczalność, poczucie absolutnej doskonałości i dominacji nad innymi. Jak wiele pychy wdziera się w nasze życie ! Patrząc na innych, na ich zachowanie, styl życia, czujemy się niejednokrotnie bardziej uprzywilejowani, doskonalsi. Pycha jest ciągle „nienasycona”, pragnie coraz więcej, coraz bardziej też oddziela nas od drugiego człowieka i oczywiście także od Boga. Wyznacznikiem naszego postępowania zaczyna być poczucie wyższości, lepszej pracy, wspanialszych kontaktów, dóbr materialnych. Człowiek zamiast otwierać się na innych zaczyna zachłannie upatrywać w dobrach doczesnych i swoich zdolnościach szczyt swojego życia i postępowania. Walka z pychą jest niesamowicie trudna, bo wymaga wyrzeczenia, ofiary, a przede wszystkim serca pokornego, serca które docenia swoją wartość, ale wie i zdaje sobie sprawę z tego, jak wiele zależy od Stwórcy. Serce pokorne, to serce, które potrafi się dzielić. Dlatego też święty Ignacy we wspomnianej już książeczce „Ćwiczeń Duchownych” konfrontuje człowieka pysznego z człowiekiem pokornym i wskazuje na Chrystusa, który z miłości do człowieka przebył drogę „pokornego sługi”.2. CHCIWOŚĆ„Dasz palec, a pociągną całą rękę” – znamy to porzekadło. Jakże często sprawdza się ono w życiu codziennym, ale jakże głębokie konotacje ma w życiu duchowym. Często spoglądając na innych mówimy o ich stanie majątkowym. Na jednych patrzymy z zazdrością, innych traktujemy z wyższością. Stosunek do dóbr materialnych odsłania też nasze zapatrywanie na wszelkie wymiary naszego życia. Chciwość to grzech, który człowieka zamyka. Pragnienie posiadania, konserwowania i pomnażania swojego dorobku jest połączony z lękiem przed jakąkolwiek stratą. Ufność w gromadzone przez siebie „skarby” i chęć posiadania coraz więcej staje się motorem ludzkiego działania. Jak każdy grzech, także i chciwość zamyka człowieka w swoim wewnętrznym świecie. Serce pełne chciwości tak naprawdę jest puste, bo jest zamknięte na drugiego. W chciwości patrzymy na siebie i swoje osiągnięcia, na te „skarby” zbierane przez lata. To ma być nasz powód do dumy, to ma być nasza „karta przetargowa” w stosunku do innych. Często myśląc o chciwości mamy na myśli dobra doczesne, ale chciwość może mieć również wymiar pozamaterialny. Być może spotkaliśmy osoby z tendencją do „chciwości duchowej”. Chcą coraz więcej, pochłaniają kolejne rekolekcje, angażują się w kolejne grupy religijne, wszędzie chcą brylować i ciągle brać. Szczere serce to serce wielkoduszne. Serce, które w pokorze zna swoje ograniczenia, które pragnie się rozwijać, ale i z tego co ma dzieli się z innymi. Jakże pięknym obrazem biblijnym opisującym wielkoduszność jest scena, gdy Jezus przypatruje się wszystkim, którzy wrzucają pieniądze do skarbony. Uczniom wówczas komunikuje, że uboga wdowa dała najwięcej. Jej hojność (nie pod względem ilości złożonych pieniędzy, ale daru serca) jest najwspanialsza. Chciwość jest cechą odsłaniającą naszą małość, nasze szukanie różnych środków pomocniczych, w których szukamy zabezpieczenia. Jakże daleko jest wówczas od nas Bóg, a właściwie to jakże daleko my jesteśmy od NIECZYSTOŚĆ"Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą" (Mt 5, 8) Gdy myślimy o grzechu nieczystości na pierwszy plan wysuwa się sprawa naszej seksualności. Ale byłoby to wielkim uproszczeniem, gdybyśmy myśląc o tym odcieniu braku miłości – czyli grzechu nieczystości – ograniczali go tylko do tej sfery. To nasze serce może być (i często jest) nieczyste. Nasz styl życia sprawia, że zapominamy o Bogu i o miłości. Nieczystość to serce ubrudzone naszą codziennością, to pewnego rodzaju „krótkowzroczność”, bo koncentrujemy się na tym, co bezpośrednio przed nami, a nie potrafimy (albo raczej nie chcemy) dostrzec tego (Tego) ku czemu (Komu) kroczymy. Nasze spojrzenie staje się nieczyste, czyli przepojone tym, aby zadbać o sprawy natychmiastowe, aby nasycić się tylko tym, co przyjemne i wygodne. Czas Wielkiego Postu jest okazją ku temu, aby przypomnieć sobie o WIELKIEJ PERSPEKTYWIE, aby w naszym codziennym wędrowaniu nie koncentrować się tylko na tym co dziś, ale spojrzeć ku temu co JUTRO. Nieczyste serce, nieczysty wzrok, chcą się nacieszyć tym co teraz, chcą posiąść drugiego człowieka, ograniczyć go, zawładnąć nim, a przecież człowiek czystego serca jest człowiekiem WOLNYM i tą wolnością powinien obdarzać innych. Pismo nam podpowiada: „miejcie wytrwałą miłość jedni ku drugim, bo miłość zakrywa wiele grzechów" (1P 4, 8). Czystość naszych intencji, czysta miłość w stosunku do Boga i człowieka to wezwania na ten czas Wielkiego Postu, wielkiego oczyszczania naszego serca. Jak wspaniale jest dzielić się czystą miłością z innymi, nie oczekując pochwały, wynagrodzenia, czy rekompensaty. Jak hojne i czyste jest serce tych, którzy chcą być DZIECKIEM Boga. Bo czyste serce udziela i „nie wie lewica co czyni prawica”, czyni to bowiem z czystego ZAZDROŚĆDuch zazdrosny wdziera się w każdy fragment naszego życia, szczególnie w relacje z drugim człowiekiem. Zazdrość, to ciągłe porównywanie, ciągłe patrzenie, czy ktoś nie ma lepiej ode mnie, czy nie jest bogatszy, bardziej wykształcony, bardziej bogobojny. O ile w grzechu pychy zamykamy się w sobie czyniąc z siebie „alfę i omegę”, o tyle w zazdrości spoglądamy na drugiego człowieka jak na źródło naszego zagrożenia lub frustracji. Dlaczego jemu się powiodło a mnie nie? Chcemy zrównywać się z innymi, porównywać, ale zawsze w zazdrości patrzymy na tych, którzy mają lepiej od nas. Zazdrość staje się silnym bodźcem naszej mobilizacji, ale w tym wszystkim, z tej perspektywy gubimy miłość i drugiego człowieka. Zazdrościmy nie tyle samemu człowiekowi, lecz cierpimy już przez sam fakt, że ktoś posiada coś, czego my jeszcze nie mamy. Zazdrosna miłość walczy o swoje względy, nie dopuszcza wolności, chce drugiego usidlić, chce z drugiego człowieka uczynić „swojego niewolnika”. Zazdrość o talenty, które ktoś posiada, to takie skrzywione poczucie „sprawiedliwości” - „dlaczego on posiada takie zdolności, a ja nie”. Tak jakby wszyscy mieli posiadać takie same talenty i uzdolnienia. Zazdrość bywa silnym motorem różnych działań, ale także odkrywa nieszczerość serca, bo nie pragnie rozwijania swojej osoby, swojego serca, nie płynie z miłości, ale z chęci bycia jak inni. Starajmy się z Ks. Janem Twardowskim dziękować Bogu za to, że „sprawiedliwość Jego jest nierównością” i w tym dostrzegać Jego wielką miłość i boską NIEUMIARKOWANIE W JEDZENIU I PICIUPrzechodząc ulicami naszego miasta niejednokrotnie spotykamy się z ludźmi nadużywającymi alkoholu. Ich zachowanie, postawa wywołują u nas różne reakcje. Niektórzy się odsuwają, inni czasami próbują pomóc. Człowiek, który nie zna umiaru, zatraca coś ze swojego człowieczeństwa, tak jak pijany nie jest w stanie stać w postawie wyprostowanej, a często się przewraca, tak i w wymiarze duchowym człowiek nie-umiarkowany częstokroć się przewraca, grzeszy. Pociągające jest to, co daje chwilową rozkosz, zapomnienie, ucieczkę od problemów. Ale paleta grzechów nieumiarkowania może być bardzo szeroka. To nie tylko osoby uzależnione od alkoholu popadają w ten rodzaj grzechu. Dziś może więcej się słyszy niż dostrzega problem choroby zwanej bulimią, której jednym z aspektów jest chorobliwe objadanie się. Wcale nie oznacza to jednak, że osoby dotknięte tą chorobą są potężnej budowy ciała. To problem ich psyche, problem który wcale nie jest łatwo wyleczyć. Patrząc tak na wymiar duchowy naszego życia warto uświadomić sobie, jakie są nasze „nieumiarkowania”. W czym jest nam trudno być powściągliwym, rozważnym, w co brniemy dalej, mimo ostrzeżeń otoczenia. Czas Wielkiego Postu jest czasem nawracania się. To nie tylko doświadczenie posypania głowy popiołem, czy dorocznej spowiedzi świętej. Nawrócić się to iść w tym samym kierunku co Bóg. Jeśli w naszym życiu ciągle powtarzają się te same grzechy i zaniedbania, to może warto pytać się, czy nie jest to swoiste „nieumiarkowanie”? Dlaczego ciągle lgnę do tego samego, dlaczego nie ma we mnie tej silnej woli zmiany mojego postępowania? W naszych Kręgach Pokutnych wielką wagę przywiązujemy do kwestii postu. Bo niektóre grzechy, zaniedbania trzeba wykorzeniać w sposób radykalny: przez post i modlitwę. Spójrzmy w głąb swego serca na nasze „nieumiarkowania” – jakiej płaszczyzny naszego życia one dotyczą i podejmijmy może właśnie w tej formie walkę duchową o oczyszczenie naszego serca i naszego GNIEWŚwięty Tomasz z Akwinu powiedział, że: Gniew ma swe źródło w przeciwnych sobie uczuciach: w nadziei, która odnosi się do dobra i w smutku, który dotyczy zła. Co to znaczy? Czy gniew zawsze jest destruktywny? Zdarza się, że człowiek zagniewany to człowiek, który poszukuje większego dobra i czasami swoim nagłym uczuciem, eksplozją emocji chce zaznaczyć potencjał swojego serca. Jednak częściej chyba spotykamy się z gniewem wypływającym ze zła. Jest to gniew, który przeradza się w nienawiść, a nie w wybaczenie, gniew na drugiego człowieka, gniew noszony w sercu przez lata. Nasze serce jest często jak „worek historii”, w którym gromadzimy różne doświadczenia, które nas spotkały. Mieszają się tam historie dobre i smutne, ale zobaczmy jak często powracamy (odgrzewamy) stare, bolesne doświadczenia. Jak pomimo miesięcy i lat nosimy w sobie jakiś zadawniony gniew, jak mało w nas ciągle przebaczenia. Wielokroć od Miłosiernego Jezusa pragniemy przebaczenia i On nam go udziela w sakramencie pojednania, ale czyż ta postawa nie powinna stawać się i naszym udziałem? Przebaczenie nie oznacza zapomnienia, bo każde wydarzenie, także to bolesne, wpisuje się w historię naszego życia, ale nie może być źródłem gniewu, nienawiści czy wzajemnego obwiniania. Człowiek zagniewany spogląda na drugiego z podejrzliwością, nie daje mu w swoich oczach rehabilitacji, nie zmienia się. To przykre, że sami pragniemy wybaczenia a tak trudno nam przebaczyć innym, wyjść z tego zagniewania. Kościół przywołując ten grzech jako grzech główny, podkreśla jak wiele zła we wzajemnych relacjach wyrządza postawa gniewu. Trudno mówić o szczerości i otwartości wobec Boga czy ludzi, jeśli w sercu żywię gniew. Ewangelia mówi: „idź i pojednaj się z bratem, a potem przynieś dar swój przed ołtarz”. No właśnie – pojednanie jest lekarstwem na zagniewane serce. Oby ten czas był dla nas czasem szczerego i głębokiego pojednania z ludźmi i z Bogiem, a tym samym czasem pojednania ze sobą, z własnym LENISTWOŻyjemy w czasach, gdy to prawie każdy narzeka na… „brak czasu”. A przecież wszyscy mamy tego czasu dokładnie tyle samo - dwadzieścia cztery godziny, których jesteśmy gospodarzami. Być może nie potrafimy tym czasem dobrze gospodarować, być może wielość spraw nas przygniata, ale czas został nam dany po to, aby tę przestrzeń wypełnić. Boże wezwanie z księgi Rodzaju: „czyńcie sobie ziemię poddaną” – jest jak najbardziej wskazaniem, aby czas nam ofiarowany wspaniale wykorzystać. Jak w dobie takiego natłoku różnych zajęć i prac i wszechobecnego stresu można w ogóle mówić o grzechu lenistwa ? Okazuje się, że można, a nawet trzeba. Lenistwo to nie tylko „bierne leżenie”, „nic-nie-robienie”, ile może przede wszystkim złe wartościowanie spraw, których w „tym czasie” możemy dokonać. Jakich wyborów dokonuję w mojej codzienności, jak ustalam priorytety – co jest dla mnie (i innych) ważne, a co jest drugorzędne ? Jak na co dzień hierarchizuję swoje obowiązki ? Lenistwo to grzech, który odsłania, co dla mnie jest ważne, a co w hierarchii moich wartości ląduje na szarym końcu. I może przypatrując się tym naszym codziennym wyborom, poprzez ignacjański rachunek sumienia, przyjrzenie się temu, co wydarzyło się w moim życiu właśnie przez ostatnie 24 godziny, dojdę do smutnego wniosku, że było tam wiele spraw mało istotnych. Gdzie poprzez te 24 godziny był obecny Pan Bóg, gdzie był drugi człowiek, któremu mówię o pięknych i wzniosłych rzeczach, gdzie podziała się moja miłość? Możemy z przerażeniem stwierdzić, że nasza doba jest „pozapychana” różnymi sprawami, z pozoru ważnymi, ale to co najważniejsze gdzieś gubimy. Oczywiście będziemy się usprawiedliwiać, że przecież trzeba to robić, trzeba pracować dla dobra rodziny, siebie, że potrzeba tego czy tamtego, ale gdy jeden, drugi, trzeci dzień okazuje się być takim samym schematem, gdzie to co ważne według serca staje się nieważne według codziennej praktyki naszego stylu życia, to jest to grzech naszego zaniedbania, naszego lenistwa. Przeorientować swoją codzienność to odkryć drogę do szczęścia, do Boga, do innych. Trudno jest zdobywać piękne szczyty, o których się mówi i za którymi się marzy, pozostając ciągle w mieście szarej codzienności. Wielki Post to czas oderwania się od tego, co przytłacza. Popatrzmy szczerze na nasz dzień powszedni, na nasze wybory i na nasze… lenistwo. o. Jarosław Kuffel SJ Mały katechizm katolicki to zbiór podstawowych prawd wiary katolickiej, którego celem jest pomoc osobom wierzącym w lepszym poznaniu sensu ich treści1. Dziesięć przykazań Bożych2. Dwa przykazania miłości3. Pięć przykazań kościelnych4. Główne prawdy wiary5. Siedem sakramentów świętych6. Pięć warunków sakramentu pokuty7. Trzy cnoty Boskie8. Cztery cnoty główne9. Najważniejsze dobre uczynki10. Uczynki miłosierdzia względem ciała11. Uczynki miłosierdzia względem duszy12. Siedem darów Ducha Świętego13. Owoce łaski Ducha Świętego14. Siedem grzechów głównych15. Siedem cnót przeciwnych grzechom głównym16. Grzechy przeciwko Duchowi Świętemu17. Grzechy wołające o pomstę do nieba18. Grzechy cudze19. Osiem błogosławieństw20. Złota reguła21. Rady ewangeliczne22. Ostateczne rzeczy człowieka23. Akt wiary, nadziei, miłości i Akt Akt Akt Akt żalu24. Stacje drogi krzyżowej25. Tajemnice Tajemnice Tajemnice Tajemnice Tajemnice chwalebne Dziesięć przykazań Bożych Jam jest Pan, Bóg Twój, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miał bogów cudzych przede będziesz brał imienia Pana Boga twego abyś dzień święty ojca swego i matkę mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu pożądaj żony bliźniego żadnej rzeczy, która jego jest. Dwa przykazania miłości Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją miłował bliźniego swego jak siebie samego. Pięć przykazań kościelnych W niedzielę i święta nakazane uczestniczyć we Mszy Świętej i powstrzymywać się od prac raz w roku przystąpić do sakramentu raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w Wielkim Poście powstrzymywać się od udziału w się o potrzeby wspólnoty Kościoła. Główne prawdy wiary Jest jeden jest sędzią sprawiedliwym, który za dobro wynagradza, a za zło trzy Osoby Boskie: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Boży stał się człowiekiem, umarł na krzyżu i zmartwychwstał dla naszego ludzka jest Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna. Siedem sakramentów świętych i Pięć warunków sakramentu pokuty Rachunek za postanowienie Pan Bogu i bliźniemu. Trzy cnoty Boskie Cztery cnoty główne Najważniejsze dobre uczynki Uczynki miłosierdzia względem ciała Głodnych w dom pogrzebać. Uczynki miłosierdzia względem duszy Grzeszących dobrze cierpliwie chętnie się za żywych i umarłych. Siedem darów Ducha Świętego Boża. Owoce łaski Ducha Świętego Siedem grzechów głównych w jedzeniu i Siedem cnót przeciwnych grzechom głównym w dobrym. Grzechy przeciwko Duchowi Świętemu Zbytnia ufność w miłosierdzie albo zwątpienie w łaskę się uznanej prawdzie bliźniemu łaski w pokuty aż do śmierci. Grzechy wołające o pomstę do nieba Rozmyślne ubogich, wdów i zapłaty należnej za pracę. Grzechy cudze Namawiać kogoś do na do grzech gdy ktoś karać za do czyjś grzech. Osiem błogosławieństw Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo którzy się smucą, albowiem oni będą cisi, albowiem oni na własność posiądą którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą miłosierni, albowiem oni miłosierdzia czystego serca, albowiem oni Boga oglądać którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Złota reguła Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie!Mt 7,12 Rady ewangeliczne Ostateczne rzeczy człowieka albo piekło. Akt wiary, nadziei, miłości i żalu Akt wiary Wierzę w Ciebie, Boże żywy, w Trójcy jedyny, prawdziwy. Wierzę, coś objawił, Boże, Twe słowo mylić nie może. Akt nadziei Ufam Tobie, boś Ty wierny, wszechmogący i miłosierny. Dasz mi grzechów odpuszczenie, łaskę i wieczne zbawienie. Akt miłości Boże, choć Cię nie pojmuję, jednak nad wszystko miłuję. Nad wszystko, co jest stworzone, boś Ty dobro nieskończone. Akt żalu Ach, żałuję za me złości jedynie dla Twej miłości. Bądź miłościw mnie, grzesznemu, dla Ciebie odpuszczam bliźniemu. Stacje drogi krzyżowej Jezus na śmierć bierze krzyż na swoje upadek pod Jezus spotyka swoją z Cyreny pomaga dźwigać krzyż ociera twarz upadek pod spotyka płaczące upadek pod ciężarem krzyża. Jezus z szat do krzyża umiera na z krzyża do grobu złożony. Tajemnice różańcowe Tajemnice radosne Zwiastowanie Najświętszej Maryi świętej Pana Pana Jezusa w Pana Jezusa w świątyni. Tajemnice światła Chrzest Pana Jezusa w się Pana Jezusa w Kanie królestwa i wzywanie do Pańskie na górze Eucharystii. Tajemnice bolesne Modlitwa Pana Jezusa w Pana ukoronowanie Pana Jezusa na Kalwarię pod ciężarem i śmierć Pana Jezusa. Tajemnice chwalebne Zmartwychwstanie Pana Pana Ducha Świętego na Matkę Boską i Najświętszej Maryi Maryi na Królową nieba i ziemi. 7 Grzechy kapitałowe to główne wady i skłonności natury ludzkiej, które mogą doprowadzić mężczyznę lub kobietę do popełnienia innych grzechów. Wszystkie okryte wielką powagą, bo głęboko oddalają nas od miłości Boga. Nauczmy się ich bić zgodnie ze słowem Bożym. Wskaźnik1 7 grzechów głównych2 Znaczenie 7 grzechów głównych3 Ewolucja listy 7 grzechów Osiem złych wad przed 7 grzechami w V W VI wieku – 7 grzechów głównych, lista papieża Grzegorza4 Jakie są 7 głównych grzechów? Co Biblia mówi o pożądaniu i jak je przezwyciężyć? Co Biblia mówi o obżarstwo i jak je przezwyciężyć? Co Biblia mówi o Chciwości i jak ją przezwyciężyć? Co Biblia mówi o Leniwie i jak go przezwyciężyć? Co Biblia mówi o gniewie i jak go Co Biblia mówi o zawiści i jak ją przezwyciężyć? Co Biblia mówi o dumie i jak ją przezwyciężyć Jakikolwiek grzech jest popełniany bez późniejszego aktu pokuty, aby odsłonić go w świetle Chrystusa. Sprawia, że ​​serce wierzącego stopniowo staje się zatwardzane i dlatego oddala się od celu, jaki Bóg ma dla jego życia. Wierzący nieustannie toczy walkę z grzechem z powodu grzesznej natury człowieka. Chociaż Chrystus prowadzi nas od bycia pokoleniem Adamowym do bycia dziećmi Bożymi, przez Ducha adopcji. Galacjan 3:26 Albowiem jesteśmy dziećmi Bożymi przez wiarę w Chrystusa Jezusa” Mimo to wierzący nie jest obcy, gdy jest kuszony lub popełnia grzech. Jednak w Bożym podręczniku, Biblii, naucza nas i daje nam narzędzia do przezwyciężania i odrzucania grzechu. Chrystus pojednał nas z naszym Ojcem Niebieskim, dlatego możemy swobodnie przystąpić do tronu Łaski, Hebrajczyków 4:15-16. Modląc się z pokorą iw postawie szczerej skruchy. Bóg lubi serce, które rozpoznaje, że było słabe i które pokutuje w imię Jezusa, Psalm 51:17 (NIV) 17 Dla ciebie najlepszą ofiarą jest pokora. Ty, mój Boże, nie pogardzaj tymi, którzy szczerze się ukorzą i pokutują. Kiedy zbliżamy się do intymności z Ojcem, w całkowitym pokłonie przed Nim, Bóg nam przebacza i przywraca nas na nowo. Zalewa nas obecnością swojego Ducha Świętego, ukazując swoją nieskończoną miłość i zachowując naszą świętość. Ale wierzący musi uważać, aby nie przyzwyczaić się do grzechu. W starożytności w pierwszych wiekach doktryny chrześcijańskiej. Niektórzy uczeni byli odpowiedzialni za klasyfikację grzechów na 7 grzechów głównych. Zobaczmy poniżej, jakie jest ich znaczenie. Znaczenie 7 grzechów głównych Typizacja lub klasyfikacja błędów moralnych zawartych w grzechach głównych przeszła wyraźnie przez historię. Ponadto pierwotna idea grzechów głównych uległa pewnym modyfikacjom, pod względem tego, co każdy z nich zawiera. Te różnice są zrozumiałe, ponieważ w Biblii grzechy te nie są wyszczególnione jako „stolicy”. W prymitywnej doktrynie chrześcijaństwa uczeni pisarze tamtych czasów dzielili błędy moralne na osiem grzechów głównych. Wszyscy byli kapłanami lub mnichami religii katolickiej, ci pisarze byli: Cyprian z Kartaginy, (200 – 258 ne Chrystus, Kartagina – Tunezja) Jan Kasjan z Rumunii (ok. 360/365 – 435 r. Chrystus). Kapłan, asceta i Ojciec Kościoła. Columbanus de Luxeuil z Irlandii (540 – 615 AD Chrystus) Alcuin z Yorku (ok. 735 – 804 AD Chrystus) Z ośmiu, 7 grzechów głównych zostało osiągniętych w szóstym wieku. Kiedy papież Grzegorz Wielki (Rzym, ok. 540 – 604 ne Chrystusa), oficjalnie podaje 7 grzechów głównych, na które składają się: Duma Chciwość Obżarstwo Żądza Lenistwo Zazdrość Gniew Oficjalną listę ustanowioną przez papieża Grzegorza Wielkiego prowadzili teologowie i uczeni religijni średniowiecza. Słowo kapitał pochodzi od łacińskiego rdzenia Caput, Capitis, co oznacza głowę. To znaczy, że każdy z 7 głównych grzechów znajduje się na czele listy innych grzechów. Termin kapitał nadany klasyfikacji grzechów przypisuje następnie poważne konotacje moralności i duchowości. Ponieważ każdy z tych siedmiu prowadzi człowieka do popełnienia listy innych grzechów. Ewolucja listy 7 grzechów głównych Jak wspomniano powyżej, klasyfikacja grzechów na liście uważanych za wielkie, jako taka nie występuje w Biblii. Jest to więc lista stworzona i stworzona przez człowieka na podstawie analizy tego, czym jest ludzka moralność. Oznacza to, że lista grzechów głównych z biegiem czasu ulegała pewnym zmianom. Spójrzmy na niektóre z najważniejszych poniżej. Osiem złych wad przed 7 grzechami głównymi Rzymski duchowny i pisarz, biskup Kartaginy Tascio Cecilio Cipriano, był męczennikiem Kościoła chrześcijańskiego (200–258 ne). Oprócz wybitnego autora chrześcijaństwa, będąc jednym z pierwszych, który napisał o siedmiu głównych grzechach. Później rzymski mnich i chrześcijański asceta Evagrius Ponticus (345-399) nazwany Pasjansem; napisał po grecku tekst o ośmiu złych wadach. Odnosząc się do niewłaściwych namiętności, którymi całe zgromadzenie mnichów katolickich powinno się szczególnie chronić. Z kolei Evagrius podzielił osiem złych wad lub namiętności na dwie grupy, zgodnie z ich naturą: Wady wzbudzające pożądanie lub wady, które wywołują pragnienie posiadania: Obżarstwo Pijaństwo – grecka gastrimargia, na obżarstwo i pijaństwo Chciwość – po grecku filarguria, co oznacza miłość do srebra Pożądanie – porneia, co oznacza pożądanie lub miłość ciała Wady wybuchowe lub choleryczne, wady będące jednocześnie wadami, niedostatkami i/lub frustracjami: Gniew – po grecku orgè, co oznacza bezmyślny gniew, okrucieństwo, przemoc Leniwiec – po grecku acedia, co oznacza głęboką depresję, beznadziejność Smutek – po grecku Lúpê, co oznacza smutek Duma – w greckiej uperefania, czyli duma, arogancja, wyniosłość w V wieku W V wieku po Chrystusie ascetyczny ksiądz rumuński Jan Kasjan (360/365-435), również uważany za ojca Kościoła katolickiego. Aktualizował i propagował listę grzechów głównych zaproponowaną przez katolickiego mnicha Ewagriusza. Odzwierciedlał tę listę w swoich pismach „Institutiones: de octo principalibus vitiis” lub „Institutiones: osiem głównych wad”. Obżarstwo i pijaństwo, oba zgrupowane w greckim pojęciu gastrimargia. Kasjan nie znalazł bowiem łacińskiego słowa, które oznaczałoby oba grzechy jednocześnie Chciwość, miłość filargurii do srebra Pożądanie, po łacinie fornicatio, co oznacza prostytucję Próżność lub cenodoksy Gniew, gniew oznacza bezmyślny gniew, okrucieństwo, przemoc Lenistwo, zgaga oznacza głęboką depresję, beznadziejność Duma, od łacińskiej superbii, przypisywana pragnieniu bycia preferowanym przez innych, zaspokojeniu własnej próżności, ego Smutek, Lupe Casiano po wyświęceniu na kapłana w Rzymie założył opactwo San Victor de Marseille. Komu przeznaczył swoje pisma, w których demaskował obowiązki, jakie musiał spełnić katolicki mnich. W ten sam sposób ten ksiądz mówił o tym, jak powinno wyglądać życie mnichów. Promulgował pustelnicze życie monastyczne, wskazując, że asceza lub wyrzeczenia były najlepszym sposobem na wykorzenienie grzechu. Następujące pisma i autorzy zachowali ideę ośmiu głównych wad: Kolumban z Lexehuil (540-615), napisał: Instructio de octo vitiis principalibus lub Instrukcje dotyczące ośmiu głównych wad w Biblii Alkuin z Yorku (735-804), napisał De virtut. et vitiis czyli cnoty i wady W VI wieku – 7 grzechów głównych, lista papieża Grzegorza Od VI wieku ówczesny papież Kościoła rzymskokatolickiego Grzegorz Wielki pisze swoją książkę Mor. w pracy. Gdzie recenzuje traktaty Ewagriusza i Kasjana na temat ośmiu głównych wad. Z przeglądu papież Grzegorz sporządza ostateczną listę, zmieniając kolejność i zmieniając ją z ośmiu występków na 7 grzechów głównych. Autor ten uważał, że smutek jest rodzajem lenistwa. Lista grzechów głównych ustanowiona przez Grzegorza Wielkiego była: Żądza Złość Duma Zazdrość Chciwość Lenistwo Obżarstwo Później, w XIII wieku, San Buenaventura de Fidanza (1218-1274) utrzymywała listę Grzegorza. Później w tym samym stuleciu duchowny Tomasz z Akwinu (1225-1274) potwierdził tę samą listę, chociaż zmodyfikował kolejność 7 grzechów głównych zaproponowaną przez papieża Grzegorza: - Próżność lub arogancja -Chciwość - Obżarstwo lub obżarstwo -Żądza -Lenistwo -Zazdrość -Iść do Różne późniejsze interpretacje teologów konserwatywnych, zwłaszcza protestanckiej reformacji chrześcijaństwa i chrześcijańskiego ruchu Zesłania Ducha Świętego. Postulowali straszne konsekwencje dla ludzi, którzy popełniają te główne grzechy i nie mają prawdziwego poczucia skruchy. Jakie są 7 głównych grzechów? Siedem grzechów głównych dotyczy kategoryzacji niemoralności lub cielesnych pragnień człowieka; zgodnie z moralnymi naukami doktryny chrześcijańskiej. Te niemoralności to pożądanie, obżarstwo, chciwość, lenistwo, gniew, duma lub arogancja. Epitet wielkich liter, które otrzymują, wynika z tego, że uważa się je za źródło lub głowę wielu innych grzechów. To znaczy, że pragnienie lub pilność danej osoby do tych grzechów oznacza, że ​​w celu ich zaspokojenia nie ma ona nic przeciwko popełnianiu innych grzechów. Z poważną konsekwencją utraty moralności własnej, a także tych osób, które mogą być przeszkodą lub ofiarą wykonywania ich ludzkiej woli. Chociaż prawdą jest, że Biblia nie wymienia 7 grzechów głównych w określonej kolejności. Prawdą jest też, że każdy z nich pojawia się w jego pismach. Oprócz tego, że nam o nich opowiada, zachęca nas również do ich bicia. Zobaczmy następnie definicję i to, co Biblia mówi nam, aby przezwyciężyć 7 grzechów głównych. Żądza Termin pożądanie pochodzi od łacińskiego słowa luxuria, którego zgodność to obfitość, nadmiar, wylewność. Uważany zatem za nadmierne i kompulsywne myślenie mężczyzn ze względu na ich seksualną naturę. W ten sam sposób można go zdefiniować jako niekontrolowany i zaburzony apetyt seksualny ze strony jednostki. Pożądanie jest występkiem lub uzależnieniem od nieskrępowanych czynności seksualnych. Może więc ciągnąć za sobą grzechy takie jak cudzołóstwo i gwałt. Obydwaj zatem zaliczani do stolicy pożądania. Jak wiele innych grzechów, które powodują degenerację wartości moralnych jednostki. Ze swojej strony Słownik Królewskiej Akademii Hiszpańskiej zawiera te dwie definicje pożądania: Wada polegająca na niedozwolonym używaniu lub nadmiernym pragnieniu rozkoszy cielesnych i / lub Nadmiar lub za dużo w niektórych rzeczach Podsumowując, pożądanie to nadmierny apetyt na rozkosze cielesne, który prowadzi do braku moralności seksualnej. Osiąganie satysfakcji seksualnej w sposób porywczy i zaburzony. Co Biblia mówi o pożądaniu i jak je przezwyciężyć? Zanim zobaczymy, jak możemy przezwyciężyć własne cielesne namiętności. Warto wiedzieć, co Biblia, instrukcja obsługi dla chrześcijan, mówi o pożądaniu. 1 Koryntian 6:18-20 (NIV): 18 Nie zakazuj stosunków seksualnych. Ten grzech wyrządza ciału więcej szkody niż jakikolwiek inny grzech. 19 Twoje ciało jest jak świątynia, w której mieszka Duch Święty, którego ci dał Bóg. Nie jesteście własnymi właścicielami. 20 Kiedy Bóg cię zbawił, rzeczywiście cię kupił, a cena, jaką za ciebie zapłacił, była bardzo wysoka. Dlatego muszą poświęcić swoje ciało na cześć i zadowolenie Boga Jak widać bardzo wyraźnie, od momentu wkroczenia Chrystusa w nasze życie. Zamieszkuje w naszym ciele, które staje się świątynią i siedzibą żywego Boga. Dlatego atakowanie naszego ciała jest atakowaniem Boga. Chrystus przez Ducha Świętego zaczyna przemieniać swoje mieszkanie tym, co mu się podoba. I wyjmowanie lub wyrzucanie tego, czego nie lubisz. Ta przemiana przejawia się w ukazaniu Jezusa we wszystkich naszych działaniach. Zdajemy sobie sprawę, że już nie działamy i nie myślimy w ten sam sposób. Jeśli należymy do Chrystusa, naprawdę z szacunkiem troszczymy się o swoje ciało, a także o innych. Bo uznajemy, że nie należymy do siebie, bo nas kupił. Płaci bardzo wysoką cenę własną krwią. Oznacza to zatem, że musimy odrzucić wszystko, co nie podoba się Bogu. Osiąga się to poprzez pozwolenie Duchowi Świętemu na kierowanie i kontrolowanie naszego ciała. Wysławiajmy Boga naszymi myślami i czynami. obżarstwo Termin obżarstwo to łacińskie słowo oznaczające gardło, które ma znaczenie żarłoczności, obżarstwa, głodu, pragnienia itp. Jest również spokrewniony z łacińskim słowem gluttiere, które oznacza połykanie. Grzechem tym jest nadmierne pragnienie nadmiernego jedzenia i picia. Obżarstwo obejmuje również pewne zachowania, które zagrażają zdrowiu organizmu, takie jak uzależnienia i inne zaburzenia fizyczne. Pijaństwo, zażywanie narkotyków itp. popaść w grzech obżarstwa. Słownik Królewskiej Akademii Hiszpańskiej definiuje obżarstwo jako: Nadmierne jedzenie lub picie oraz zaburzony apetyt na jedzenie i picie Obżarstwo nie ma granic ekonomicznych ani nie przestaje myśleć o pogorszeniu, jakie może spowodować w zdrowiu ciała fizycznego i w relacjach ludzi ze społeczeństwem. Jest to występek, który prowadzi do lekkomyślnego, żarłocznego jedzenia lub picia, co prowadzi do poważnych konsekwencji fizycznych i społecznych. Co Biblia mówi o obżarstwo i jak je przezwyciężyć? W jednej z ksiąg mądrości Bożej w Biblii, a konkretnie w Księdze Przysłów. Znajdujemy zachętę od Boga, abyśmy trzymali się z dala od obżarstwa i tych, którzy go popełniają. Przypowieści Salomona 23:19-21, Bóg przemawia dzisiaj 19 Słuchaj dobrze, mój synu, i ucz się; spróbuj podążać właściwą ścieżką. 20 Nie przestawajcie z pijakami ani z tymi, którzy za dużo jedzą, 21 bo pijacy i żarłocy giną, a leniwi noszą łachmany Tutaj Bóg wyraźnie mówi nam, że grzech obżarstwa prowadzi nas do stanu osobistej ruiny. I to właśnie obżarstwo szkodzi naszej gospodarce, zdrowiu fizycznemu i relacjom z innymi. Wiele osób sięga po jedzenie i picie, aby złagodzić stany lękowe, które powstają w wyniku konfliktów emocjonalnych. Ta droga bardzo nie podoba się Bogu i oddala nas od Niego. Starajmy się więc rozwiązać nasze niepokoje lub stany udręki, zadowalając się słowem Bożym. Nie starajmy się zaspokajać pragnień ciała, ale raczej karmmy Ducha. Rzymian 13:13-14 (KJV 1960) 13 Chodźmy uczciwie jak za dnia; nie w obżarstwo i pijaństwo, nie w sprośności i sprośności, nie w kłótni i zawiści, 14 ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie zaspokajajcie pożądliwości ciała. Chciwość Słowo chciwość, które pochodzi od łacińskiego avaritia, co oznacza chciwość. Ten grzech zawiera w sobie nadmierny apetyt na posiadanie, ale na dobra materialne. Aby osiągnąć te materialne bogactwa, osoba pragnąca chciwości nie ma nic przeciwko popełnianiu innych grzechów. Tak jak nie przestaje myśleć o szkodach, jakie może wyrządzić innym ludziom, którzy są lub nie są w jego środowisku społecznym i rodzinnym. Słownik Królewskiej Akademii Hiszpańskiej definiuje chciwość jako: Nadmierne pragnienie posiadania i zdobywania bogactwa do gromadzenia Do powyższej definicji można dodać gotowość chciwego osobnika do skorzystania w razie potrzeby z łapówek, aktów korupcji itp. W celu dokonania jakichkolwiek niedozwolonych działań w celu uzyskania dóbr materialnych lub bogactwa. Chciwość to grzech, który wywołuje wiele innych, takich jak: zdrada, oszustwo, kradzież, napaść lub przemoc, kompulsywne gromadzenie przedmiotów, korupcja, niewierność lub nielojalność, przekupstwo itp. Co Biblia mówi o Chciwości i jak ją przezwyciężyć? W miejscu, w którym postawimy serce, będzie nasz skarb. Jeśli kochamy pieniądze lub cenimy dobra materialne jako bardzo cenne rzeczy, przestajemy kochać Boga. Pan nie mówi nam, że pieniądze czy bogactwa materialne są złe, wcale nie. Mówi nam tylko, że Bóg musi być ponad wszystkim, Mateusz 6:31-33. Co więcej, nie możemy służyć dwóm Panom, ponieważ może nadejść czas, by popełnić nielojalność z jednym, służąc drugiemu. Jezus mówi nam w Mateusza 6:24 (NIV): 24 „Żaden niewolnik nie może pracować jednocześnie dla dwóch panów, ponieważ zawsze będzie posłuszny i kochał jednego bardziej niż drugiego. Podobnie nie możesz służyć jednocześnie Bogu i bogactwu. Musimy mieć wierzyć w Boga, jest naszym jedynym i więcej niż doskonałym dostawcą wszystkiego, czego możemy potrzebować w życiu. Chciwość może znaleźć fundament w naszych sercach, gdy tracimy społeczność z Bogiem. Możemy przezwyciężyć grzech chciwości, dziękując Bogu za Jego codzienne zaopatrzenie. Co zawsze wystarczy, aby zachować radość i pokój, a także być wdzięcznym naszemu niebiańskiemu Ojcu. Cieszmy się tym, co posiadamy, aby nie ulec pokusie i nie być niewolnikami pragnienia bogactwa, 1 Tymoteusza 6:8-10 (NIV) 8 Cieszmy się więc, że mamy ubrania i żywność. 9 Ale ci, którzy myślą tylko o bogactwie, wpadają w pułapki szatana. Są kuszeni do robienia głupich i szkodliwych rzeczy, które kończą się ich całkowitym zniszczeniem. 10 Ponieważ całe zło zaczyna się, gdy myślisz tylko o pieniądzach. Z powodu pragnienia nagromadzenia go wielu zapomniało o posłuszeństwie Bogu i skończyło na wielu problemach i cierpieniach. Lenistwo Lenistwo z łacińskiego acedia, accidia lub pigritia to odmowa człowieka do wykonywania swoich obowiązków lub wykonywania czynności swojego istnienia. Ma też konotację w sensie duchowym, do zniechęcenia jednostki do wykonywania obowiązków i czynności, których Bóg wymaga dla swojego życia. Lenistwo prowadzi do depresji, smutku, lenistwa, izolacji, zniechęcenia i innych grzechów. Wszystkie te stany umysłu jednostki oddzielają ją od społeczeństwa, od Boga i od Kościoła. Ponieważ lenistwo może sprawić, że jednostka dobrowolnie zachowa w swoim sercu niechęć, apatię, niechęć lub wstręt do spraw Bożych, do siebie samego, jak również do społeczeństwa. Słownik Królewskiej Akademii Hiszpańskiej zawiera dwie definicje lenistwa: 1 Zaniedbanie, nuda lub niedbałość w rzeczach, do których jesteśmy zobowiązani. 2 Rozluźnienie, niedbałość lub opóźnienie w czynnościach lub ruchach. Co Biblia mówi o Leniwie i jak go przezwyciężyć? Apatyczna lub leniwa istota przestaje odczuwać pragnienie nawiązywania relacji zarówno fizycznych, jak i emocjonalnych z innymi. Ponieważ udaje mu się wyzdrowieć tylko wypoczywając, spędzając wolny czas lub odpoczywając, dlatego dystansuje się od wszelkiej aktywności fizycznej. W sensie duchowym w sprawach Bożych lenistwo sprawia, że ​​wierzący staje się nieostrożny, oddala go od komunii ze Stwórcą. Słowo Boże o lenistwie mówi nam Księga Przysłów 6:9-11 (TLA) 9 Leniwy młodzieńcze, jak długo będziesz spał?Kiedy się obudzisz? 10 Trochę zasypiasz, ucinasz sobie drzemkę, robisz krótką przerwę i krzyżujesz ramiona... 11 W ten sposób skończysz w najstraszniejszej nędzy! Bóg obdarzył nas dary Ducha Świętego, z talentami i zdolnościami, które musimy wykorzystać, aby utrzymać siebie i nasze rodziny. Dary, talenty i zdolności, które powinniśmy również wykorzystać do dobrych uczynków, które Bóg uczynił dla nas wcześniej, Efezjan 2:10 (NASB) 10 Albowiem my jesteśmy Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie, aby czynić dobre uczynki, które Bóg przedtem dla nas przygotował. Musimy być wtedy gotowi do manifestowania, wnoszenia wkładu i wykorzystywania tych umiejętności, które dał nam Bóg. Jest to sposób na oddawanie czci, służenie, chwalenie i okazywanie wdzięczności Bogu za stworzenie. Rzymian 12:11-12 (NIV) 11 Pracuj ciężko i nie bądź leniwy. Pracuj dla Boga z wielkim entuzjazmem. 12 Czekając na Pana, bądź radosny; gdy cierpisz dla Pana, bądź cierpliwy; kiedy modlisz się do Pana, bądź wytrwały. Gniew Gniew to emocja, która, jeśli nie jest kontrolowana, może wywołać gniew; i zachęcać jednostkę do popełniania aktów okrucieństwa lub przemocy wobec siebie lub innych ludzi. To uczucie może zaślepić zrozumienie i może prowadzić do zniecierpliwienia, a w poważniejszym przypadku do popełnienia przestępstwa lub zabójstwa. Co Biblia mówi o gniewie i jak go przezwyciężyć Biblia przyznaje, że wierzący może odczuwać gniew. Dopóki nie pozwolimy, by to nas zaślepiło, aby nie dać diabłu okazji kuszenia nas do grzechu. W Efezjan 4:26-27 i Psalmie 4:4, w wersji Bożego Słowa dla Wszystkich: 26 „Niech gniew nie skłania cię do grzechu”; że noc nie zaskakuje ich gniewem. 27 Nie dawajcie diabłu szansy na pokonanie was! y 4 Drżyj i przestań grzeszyć. Kiedy idziesz spać, pomyśl o tym, co tak bardzo cię niepokoi i bądź cicho. Bóg poucza nas tymi słowami, że gniew ma poziom gniewu na tyle, na ile jest to do przyjęcia. Po przekroczeniu tej granicy gniew staje się grzechem, ustępując diabłu, który może wywierać swój wpływ. Jakuba 1:19-20 (PDPT) 19 Pamiętajcie o tym, drodzy bracia: chętniej słuchajcie niż mówicie. Nie denerwuj się łatwo. 20 Kto żyje w gniewie, nie może żyć tak, jak zamierzył Bóg Jeśli dajemy gniewowi autorytet przejęcia kontroli nad sytuacją, dystansujemy się od obecności i namaszczenia Boga. Ponieważ przestaliśmy ufać Mu, aby zaufać własnemu rozumowaniu. Przyjąć sprawiedliwość, która należy tylko do Boga. Musimy zatem wszystko zostawić w rękach Boga, czynić to, co jest dobre i miłe w Jego oczach, Rzymian 12:19-21: 19 Umiłowani, nigdy się nie mścijcie, ale dawajcie miejsce gniewowi Bożemu, bo jest napisane: Do mnie należy pomsta, odpłacę, mówi Pan. 20 A jeśli twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go; a jeśli jest spragniony, napij się go, bo czyniąc to, nasypiesz mu rozżarzone węgle na głowę. 21 Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj. (LBLA) Zazdrość Zazdrość to niezdrowe uczucie chęci posiadania tego, co posiadają inni. Reprezentuje również niezadowolenie w obliczu cudzej radości lub dobrego samopoczucia w obliczu cudzego nieszczęścia. Zazdrość jest zatem nie tylko pragnieniem posiadania tego, co mogą mieć inni, ale także pragnieniem, aby ten drugi nie miał lub nie posiadał żadnego dobra. Niosąc w sobie ukryte pragnienie tęsknoty za złem innych. Słownik Królewskiej Akademii Hiszpańskiej zawiera następującą definicję zazdrości: 1 Smutek lub żal o dobro innych. 2. Emulacja, pragnienie czegoś, czego nie posiadam. Co Biblia mówi o zawiści i jak ją przezwyciężyć? Słowo Boże mówi nam, że zazdrość niesie ze sobą uczucia niezgody, rozczarowania, smutku. Jak również działania sporów, rozbieżności, nieporozumień itp. W Jakuba 3:14-16, w wersji Current Language Translation, możesz przeczytać: 14 Ale jeśli wszystko uczynisz z zawiści lub zazdrości, będziesz żył smutny i zgorzkniały; nie będą mieli z czego być dumni i będą nieprawdziwe. 15 Ponieważ ta mądrość nie pochodzi od Boga, ale jest z tego świata i od diabła, 16 i powoduje zazdrość, walki, problemy i wszelkiego rodzaju zło Wierzący często jest kuszony zazdrością, gdy widzi, jak inni są brani pod uwagę w służbie pracy Pana. Zachowuje urazę w sercu, że czuje się ignorowany przez przywódców kościoła. W ten sposób diabeł może zasiać nasiona zawiści, niezgody i zazdrości w kościele lub ciele Jezusa Chrystusa. Jako wierzący musimy być czujni i stanowczy w Panu, aby nie wpaść w pułapkę myśliwego. Musimy widzieć wzrost brata w kościele z miłości do Boga, widzieć każdego z nas jako część ciała Kościoła. I że jeśli jednemu będzie się dobrze powodziło, drugie zrobi to również w Bożym czasie. Osiąga się to tylko w pełni Ducha Świętego, w ten sposób możemy cieszyć się osiągnięciami innych. W Liście do Rzymian 12:15 słowo to mówi nam, jak postępować między braćmi: 15 Jeśli ktoś się raduje, radujcie się z nim; jeśli ktoś jest smutny, towarzysz mu w smutku (TLA) Duma Duma to nadmierny szacunek i nieuzasadniona miłość do siebie. Jest to intensywne poszukiwanie uwagi i honoru dla ego osoby. Grzech ten uważany jest za największy ze wszystkich grzechów głównych. To grzech spowodował upadek cheruba Boga, gwiazdy przemienionej w szatana. Który w swoim wielkim akcie pychy chciał być podobny do Boga. W ten sam sposób pycha jest najtrudniejszym grzechem do obalenia, ponieważ łatwo chowa się za fałszywą pokorą. Pycha jest źródłem wszystkich innych grzechów wraz z tymi, które wynikają z każdego z nich. Co Biblia mówi o dumie i jak ją przezwyciężyć Biblia wyraźnie mówi nam, że Bóg nienawidzi arogancji i pychy. Mówi nam również, że owocem tego grzechu jest zniszczenie. Przysłów 16:18 (KJV 1960) 18 Pycha poprzedza zagładę, a duch wyniosły przed upadkiem. Jest to zatem grzech, który niszczy przyjaźnie, rodziny i niszczy naszą komunię z Bogiem. Dumę przezwycięża postawa pokory, uznania dla otaczających nas ludzi. Psalmy 138:6 (PDT) 6 Pan zajmuje najwyższe miejsce ponad wszystkich innych, ale nigdy nie opuszcza pokornych. Zawsze wie, co robią dumni i trzyma się od nich z daleka Największym i wzniosłym przykładem pokory dla wszystkich ludzi jest Chrystus Jezus. Jest wzorem do naśladowania, nie tylko po to, by przezwyciężyć grzech pychy, ale grzech w ogóle. Zapraszamy do przeczytania tutaj pokora biblijne znaczenie. Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj. Nic złego nie zrobiłem - uważa leniwy. No właśnie. Sęk w tym, że nic. Dobrego też nie. Nie każdy, kto popołudnie spędza w słońcu na leżaku jest zaraz człowiekiem leniwym. Odpoczynek też jest człowiekowi potrzebny. I to nie tylko ten aktywny, na rowerze czy długim spacerze. Czasem zwyczajnie trzeba więcej snu, albo i nicnierobienia; wyłączenia myślenia „zadanego” i beztroskiego ograniczenia myśli tylko do tego, co nie wywołuje nieznośnego uczucia przeciążenia mózgu. Jasne, łatwo w takich razach narazić się na zarzut (czasem i własnego sumienia), że marnuje się czas. Ale to nie tak: by dobrze pracować trzeba też dobrze wypoczywać. Problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek odpoczywa bez umiaru czy zajmuje się sprawami niepotrzebnymi, a zaniedbuje swoje obowiązki. Dokładniej: zaniedbuje obowiązki wypływające z miłości. Zarówno te wobec bliźnich, samego siebie, jak i Boga. Opanowany lenistwem niekoniecznie nie robi nic. Czasem bywa nawet bardzo zajęty. Tyle że sprawami nikomu do niczego niepotrzebnymi. Spotkania z przyjaciółmi? Owszem, ale jeśli ich treścią jest głownie plotkowanie na czyjś temat, to spokojnie można ich długość ograniczyć. Film? Super, ale obejrzenie ich na raz tylu, że po obejrzeniu ostatniego nie pamięta się już o czym był pierwszy, to chyba jednak przesada. Siłownia? Nie ma problemu, byle nie była ucieczką przed obowiązkami w rodzinie. Miarą lenistwa nie jest bezruch. Jest nią lista zaniedbanych obowiązków. Ewentualnie podejmowanie ich tylko wtedy, gdy jest się w odpowiednim humorze. Lenistwo zasadniczo nie jest ciężkim grzechem. Bo zazwyczaj jest to tylko zaniedbywanie spraw drobnych. To, że z czasem sumują się na wielkie szkody czy czyjeś wielkie krzywdy, jest ledwo zauważalne. Ale może się przecież zdarzyć i tak, że lenistwo spowoduje wielką szkodę, wielką krzywdę. Wtedy oczywiście jest już poważnym wykroczeniem przeciwko miłości. Warto też jednak pamiętać, że lenistwo prowadzi też do innych grzechów. Ot, choćby kłamstwa, gdy trzeba się jakoś z lenistwa wytłumaczyć. Obmowy i oszczerstwa, gdy leniwy chce odwrócić od siebie uwagę. Nieuczciwości, gdy bardzo nam zależy na dobru, które wskutek lenistwa jest dla nas nieosiągalne (choćby zdanie egzaminu). Bywa, że opanowany lenistwem zaniedbuje siebie. Swój duchowy rozwój. Książka? po co. Telenowela lepsza. Jakaś porządna gazeta? Nie no, plotki są ciekawsze. No to może realizowanie jakiejś pasji? Nie no, po co? To zbyt wielki wysiłek. Nietrudno domyślić się, że tego rodzaju lenistwo szybko prowadzi do jakiegoś znużenia. Także życiem. W końcu więc do jakich stanów depresyjnych, poczucia beznadziejności i bezsensu... Wobec bliźnich? O tu, gama możliwych zaniedbać jest jeszcze większa. Leniwy ojciec czy matka? E, po co zajmować się dzieckiem. Ono jest takie absorbujące. Dać mu coś do zabawy (telewizor, tablet) i już ma się go z głowy. A potem się dziwią, że nic o dziecku nie wiedzą albo że ono niczym się nie interesuje. Albo obowiązki domowe: po co, niech ktoś inny to zrobić. Tym innym jest zazwyczaj ta osoba, która bardziej poczuwa się do obowiązku czy np. ma mniejszą tolerancję na bałagan. Z czasem wyraźnie przepracowana, zaczyna mieć tego powoli dość. Zaczynają się więc spięcia, potem kłótnie.... Leniwy często dalej nie widzi problemu. Było dobrze, komu to przeszkadzało? Czemu ten mąż/żona nagle zaczęli się czepiać i zwracać mi uwagę? W pracy? Leniwy zawsze wiele wysiłku będzie wkładał w to, żeby się nie przepracować. Obowiązki? O tyle o ile. Żeby szef się nie czepiał. To znaczy, że przynajmniej od czasu do czasu można i coś zawalić, bo przecież to nie powinien być dla szefa żaden problem. Przecież takie jest życie, nikt nie jest idealny. Za to jeśli trzeba w pracy zrobić coś więcej, zostać po godzinach, leniwy będzie się bronił rękami i nogami. Będzie opowiadał o swoim przepracowaniu, kłopotach ze snem, problemach rodzinnych. Będzie udawał okropnie zapracowanego, co to już jest na granicy ludzkiej wytrzymałości i ledwie stoi na nogach. Proste porównania jego i innych wyników oczywiście będą krzywdzące i nieadekwatne do włożonego przezeń wysiłku. Koniec końców tę dodatkową robotę wezmą inni. Raz, drugi, piąty i sześćdziesiąty. Wiadomo, szefowie tez nie zawsze lubią się z podwładnymi wykłócać. Łatwiej włożyć im dodatkowy ciężar na osiołka, który nic nie powie. No i jeszcze jedno, o czym warto pamiętać: jeśli opanowany lenistwem jest choć odrobinę sprytny (a czemu miałby nie być, ma dużo czasu na kombinowanie), może stosować różne zabiegi profilaktyczne. Na przykład wskazywać palcem tego w zespole niby prawdziwie leniwego. Tu jakaś uwaga o spóźnieniu, tam wyciągnięcie na jaw jakiejś fuszerki.... Byle odwrócić od siebie uwagę. W życiu społecznym lenistwo też jest bardzo groźne. Podsycane starannie przez tych, którzy nie chcą, żeby ktoś patrzył im na ręce, będzie przejawiało się w niechęci do angażowania się. Bo to przecież i tak nic nie da. Nawet pójście na wybory i wrzucenie do urny kartki będzie już za dużym wysiłkiem. Wiadomo, oni rządzą, przecież i tak niczego nie można zmienić. A wtedy ci, którym zależy i dobrze się w obronie swoich interesów zorganizowali, mogą właściwie zrobić już prawie wszystko... Lenistwo może też szkodzić relacji człowieka z Bogiem. Do kościoła? Do spowiedzi? Na spotkanie jakiejś grupy modlitewnej? A po co. Podobnie z katechezą, przeczytaniem porządnej książki religijnej, wzięciem do ręki czasopisma czy zajrzeniem na stronę internetową. Jest tyle ciekawszych rzeczy. Tymczasem nie pielęgnowana wiara zarasta jak jezioro. I z czasem staje się bajorem, w którym życie, owszem, może i jest przebogate (zwłaszcza bakterii), ale w którym nie ma już czystej wody.... Zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem – wyznajemy podczas powszechnej spowiedzi. Choć często lekceważone zaniedbanie dobrego może wyrządzić czasem ogromne szkody. Gdy lekarz w porę nie zajmie się chorym uważa się go za mordercę. Co powiedzieć o tych, którzy zaniedbują inne, ważne obowiązki? Wcześniejsze teksty Człowiek psuje się od środka Pycha Chciwość Zazdrość Gniew Nieczystość Nieumiarkowanie

7 grzechów głównych modlitwa tekst